วมนสูตร เล่ม ๒๔

๙. วมนสูตร

ว่าด้วยยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะ

{๑๐๙} [๑๐๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย แพทย์ทั้งหลายย่อมให้ยาสำรอกเพื่อ บำบัดอาพาธที่มีดีเป็นสมุฏฐานบ้าง มีเสมหะเป็นสมุฏฐานบ้าง มีลมเป็นสมุฏฐานบ้าง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาสำรอกนั้นมีอยู่ เรามิได้กล่าวว่าไม่มี ก็แต่ว่ายาสำรอกนี้นั้นแลย่อมได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เราจักแสดงยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้ เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะที่ได้ผลอย่างเดียว

ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร ความ ทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดา ย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้นั้นเป็นไฉน คือดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดอันบุคคลผู้มีความเห็นชอบสำรอกออกได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัย ย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นสำรอกออกได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความดำริผิดอันบุคคลผู้มีความดำริชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วาจาผิดอันบุคคลผู้มีวาจาชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การงานผิดอันบุคคลผู้มีการงานชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การเลี้ยงชีพผิดอันบุคคลผู้มีการเลี้ยงชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความพยายามผิดอันบุคคลผู้มีความพยายามชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความระลึกผิดอันบุคคลผู้มีความระลึกชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความตั้งใจผิดอันบุคคลผู้มีความตั้งใจชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความรู้ผิดอันบุคคลผู้มีความรู้ชอบสำรอกออกได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความหลุดพ้นผิดอันบุคคลผู้มีความหลุดพ้นชอบ สำรอกออกได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความหลุดพ้นผิดเป็น ปัจจัยย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นสำรอกออกได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่ง มีความหลุดพ้นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ยาสำรอกอันเป็นของพระอริยะนี้นั้นแลที่ได้ผลอย่างเดียว ไม่เสียผล ซึ่งสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเกิดเป็นธรรมดาอาศัยแล้ว ย่อมพ้นจากความเกิดได้ ผู้มีความแก่เป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความแก่ได้ ผู้มีความตายเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความตายได้ ผู้มีความโศก ความร่ำไร

ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้”

๑๐. นิทธมนียสูตร

ว่าด้วยธรรมอันบุคคลพึงปัดเป่า ๑๐ ประการ

{๑๑๐} [๑๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลายอันบุคคลพึงปัดเป่ามี ๑๐ ประการนี้ ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดอันบุคคลผู้มีความเห็นชอบปัดเป่าได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัยย่อมเป็นอัน ถูกบุคคลนั้นปัดเป่าได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็น ปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความดำริผิดอันบุคคลผู้มีความดำริชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วาจาผิดอันบุคคลผู้มีวาจาชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การงานผิดอันบุคคลผู้มีการงานชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การเลี้ยงชีพผิดอันบุคคลผู้มีการเลี้ยงชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความพยายามผิดอันบุคคลผู้มีความพยายามชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความระลึกผิดอันบุคคลผู้มีความระลึกชอบปัดเป่าได้แล้ว ...