โอริมสูตร เล่ม ๒๔

โน้น คือ นิพพาน บัณฑิตละธรรมดำเสียแล้ว พึง

ยังธรรมขาวให้เจริญ บัณฑิตละกามทั้งหลายแล้ว

เป็นผู้ไม่มีกังวล ออกาจากความอาลัย อาศัยธรรมไม่

มีความอาลัย พึงปรารถนาควานยินดียิ่งในวิเวกที่

ยินดีได้แสนยาก บัณฑิตพึงชำระตนให้ผ่องแผ้ว จาก

เครื่องเศร้าหมองจิตทั้งหลาย บัณฑิตเหล่าใด อบรม

จิตโดยชอบในองค์ธรรมเป็นเครื่องตรัสรู้ทั้งหลาย ไม่

ถือมั่นแล้ว ยินดีในนิพพานเป็นที่สละความถือมั่น

บัณฑิตเหล่านั้นสิ้นอาสวะมีความรุ่งเรื่อง ดับสนิทแล้ว

ในโลก.

จบสคารวสูตรที่ ๓

๔. โอริมสูตร

ว่าด้วยฝั่งนี้และฝั่งโน้น

[๑๕๙] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงฝั่งนี้และฝั่งโน้นแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าว ภิกษุเหล่านั้นทูลรับแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้ง-หลาย ฝั่งนี้เป็นไฉนและฝั่งโน้นเป็นไฉน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ปาณาติบาตเป็นฝั่งนี้ เจตนาเครื่องเว้นจากปาณาติบาต เป็นฝั่งโน้น ... มิจฉาทิฏฐิเป็นฝั่งนี้ สัมมาทิฏฐิเป็นฝั่งโน้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้แลเป็นฝั่งนี้นี้แลเป็นฝั่งโน้น.

ในหมู่มนุษย์ เหล่าชนที่ไปถึงฝั่งโน้น มีประมาณ

น้อย ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้เลาะไปตามฝั่งทั้งนั้น ส่วนชนเหล่าใดเป็นผู้ประพฤติตามธรรม ในธรรมอันพระตถาคตตรัสแล้วโดยชอบ ชนเหล่านั้นจักข้ามพ้น

วัฏฏะ อันเป็นบ่วงมาร ที่ข้ามพ้นได้แสนยาก แล้วจักถึงฝั่งโน้น คือ นิพพาน บัณฑิตละธรรมดำเสียแล้วพึงยังธรรมขาวให้เจริญ บัณฑิตละกามทั้งหลายแล้วเป็นผู้ไม่มีกังวล ออกจากความอาลัย อาศัยธรรมที่ไม่มีความอาลัย พึงปรารถนาความยินดียิ่งในวิเวกที่ยินดีได้แสนยาก บัณฑิตพึงชำระตนให้ผ่องแผ้วจากเครื่องเศร้าหมองจิตทั้งหลาย บัณฑิตเหล่าใดอบรมจิตแล้วโดยชอบ ในองค์ธรรมเป็นเครื่องตรัสรู้ทั้งหลายไม่ถือมั่นแล้ว ยินดีในนิพพานเป็นที่สละความถือมั่นบัณฑิตเหล่านั้นสิ้นอาสวะ มีความรุ่งเรือง ดังสนิทแล้วในโลก.

จบโอริมสูตรที่ ๔

๕. ปฐมอธรรมสูตร

ว่าด้วยธรรมที่บุคคลควรทราบ

[๑๖๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งที่ไม่เป็นธรรมและสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ บุคคลควรทราบ สิ่งที่เป็นธรรมและสิ่งที่เป็นประโยชน์ บุคคลควรทราม ครั้นทราบสิ่งที่ไม่เป็นธรรม สิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ สิ่งที่เป็น