๑. เสกขสูตร เล่ม ๒๒

๔.เสขปริหานิยวรรค

๑. เสขสูตร

ว่าด้วยธรรมที่เป็นไปเพื่อความเสื่อมและไม่เสื่อมของพระเสขะ ๖

{๓๐๒} [๓๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อความ เสื่อมแก่ภิกษุผู้เสขะ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ(๑) ความเป็นผู้ยินดีในการงาน

(๒) ความเป็นผู้ยินดีในการคุย

(๓) ความเป็นผู้ยินดีในการหลับ

(๔) ความเป็นผู้ยินดีในการคลุกคลีด้วยหมู่คณะ

(๕) ความเป็นผู้ไม่คุ้มครองทวารในอินทรีย์ทั้งหลาย

(๖) ความเป็นผู้ไม่รู้จักประมาณในโภชนะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความเสื่อม แก่ภิกษุผู้เสขะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อม แก่ภิกษุผู้เสขะ ธรรม ๖ ประการ คืออะไรบ้าง คือ(๑) ความเป็นผู้ไม่ยินดีในการงาน

(๒) ความเป็นผู้ไม่ยินดีในการคุย

(๓) ความเป็นผู้ไม่ยินดีในการหลับ

(๔) ความเป็นผู้ไม่ยินดีในการคลุกคลีด้วยหมู่คณะ

(๕) ความเป็นผู้คุ้มครองทวารในอินทรีย์ทั้งหลาย

(๖) ความเป็นผู้รู้จักประมาณในโภชนะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายธรรม ๖ ประการนี้แล ย่อมเป็นไปเพื่อความ ไม่เสื่อมแก่ภิกษุผู้เสขะ”

๒. ปฐมอปริหานิยสูตร

ว่าด้วยอปริหานิยธรรม ๖ สูตรที่ ๑

{๓๐๓} [๓๒] ครั้งนั้น เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยามผ่านพ้นไปแล้ว มีวรรณะ งามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้ มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้ย่อมเป็นไปเพื่อความไม่เสื่อมแก่ภิกษุ ธรรม ๖ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ความเป็นผู้เคารพในพระศาสดา

(๒) ความเป็นผู้เคารพในพระธรรม

(๓) ความเป็นผู้เคารพในพระสงฆ์

(๔) ความเป็นผู้เคารพในสิกขา

(๕) ความเป็นผู้เคารพในความไม่ประมาท

(๖) ความเป็นผู้เคารพในปฏิสันถาร

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ธรรม ๖ ประการนี้แลย่อมเป็นไปเพื่อความไม่ เสื่อมแก่ภิกษุ”

เทวดานั้นได้กราบทูลดังนี้แล้ว พระศาสดาทรงพอพระทัย ลำดับนั้น เทวดาองค์นั้นทราบว่าพระศาสดาทรงพอพระทัย จึงถวายบังคมพระผู้มีพระ ภาคเจ้า ทำประทักษิณแล้วอันตรธานไป ณ ที่นั้นแล

ครั้นพอล่วงราตรีนั้นไป พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมา แล้วตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อคืนนี้เทวดาองค์หนึ่ง เมื่อปฐมยามผ่าน พ้นไปแล้ว มีวรรณะงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้ามาหาเราถึงที่อยู่ ครั้นแล้วไหว้เรา ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้ว