arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปฐมปัณณาสก์ · ภัณฑคามวรรค

ขตสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๑

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในภัณฑคามวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ ภัณฑคามวรรค ขตสูตร ที่ ๒ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๑)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๑ หน้า ๖–๘

หน้า ๖

ความปราชัยถึงต้องเสียทรัพย์ในเวลาเล่นการพนันยัง

มีโทษเพียงเล็กน้อย ส่วนผู้ที่มีใจประทุษร้ายในท่านผู้

ปฏิบัติดีนี้มีโทษมากกว่า

บุคคลที่กล่าววาจาชั่วและตั้งใจชั่วไว้ ชอบติเตียน

พระอริยเจ้า ย่อมตกนรกตลอดกาลอายุประมาณ ๑๓๖,๐๐๐

นิรัพพุทะ กับอีก ๕ อัพพุทะ

๔. ทุติยขตสูตร

ว่าด้วยเป็นพาลและบัณฑิตเพราะปฏิบัติต่อคน ๔ ประเภท

{๔} [๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ปฏิบัติผิดในบุคคล ๔ ประเภทจัดเป็นคนเขลา ไม่ฉลาด ไม่ใช่สัตบุรุษ ย่อมบริหารตนให้ถูกจำกัด ให้ถูกทำลายเป็นไปกับด้วยโทษ ถูกผู้รู้ตำหนิ ทั้งประสพสิ่งที่ไม่เป็นบุญเป็นอันมาก บุคคล๔ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ มารดา ๑ บิดา ๑ พระตถาคต ๑ สาวกของ

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑นิรัพพุทะ เป็นชื่อจำนวนนับกัปที่ใช้หลักกำหนดนับ (สังขยา) ไว้สูง (องฺ.ทสก.อ. ๓๖๖) หรือเท่ากับ ๑ แล้วมี ๐ ตามหลัง ๖๓ ตัว บ้างว่า ๑๐๐ ล้าน (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ หน้า ๔๕๐ นิรัพพุท)
  2. ๒อัพพุทะ หรืออัพพุท ชื่อสังขยาจำนวนหนึ่ง คือ ร้อยแสนพินทุ เป็น ๑ อัพพุท หรือโกฏิยกกำลัง ๘ หรือเลข ๑ มี ๐ ตามหลัง ๕๖ ตัว (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ หน้า ๙๓๕)
  3. อนึ่ง ระยะเวลา ๒๐ อัพพุทนรก เท่ากับ ๑ นิรัพพุทนรก {สํ.ส. (แปล) ๑๕/๑๘๑/๒๕๗} ทั้งนิรัพพุทะ และอัพพุทะ เป็นชื่อนรกที่อยู่ในอเวจีมหานรก หรือเป็นนรกเล็กอยู่ในนรกใหญ่ ไม่มีสถานที่ตั้งแยกส่วนเป็นนรกต่างหาก แต่เป็นชื่อที่กำหนดขึ้นด้วยระยะเวลาที่สัตว์นรกต้องหมกไหม้อยู่ในอเวจีมหานรกตามความยาวนานจากน้อยไปหามากไปตามลำดับ เช่น ๑ อัพพุทนรก ก็หมายถึงว่าสัตว์นรกผู้นั้นได้รับกรรมคือหมกไหม้อยู่ในอเวจีมหานรกโดยการนับชิ้นเนื้อเป็นเครื่องบอกระยะเวลาว่าจะครบ ๑ อัพพุทนรกเมื่อไร (นัย สํ.ส.อ. ๒๐๗, องฺ.ทสก.อ. ๓๖๖)
หน้า ๗

พระตถาคต ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ปฏิบัติผิดในบุคคล ๔ ประเภทนี้แลจัดเป็นคนเขลา ไม่ฉลาด ไม่ใช่สัตบุรุษ ย่อมบริหารตนให้ถูกกำจัดให้ถูกทำลาย เป็นไปกับด้วยโทษ ถูกผู้รู้ตำหนิ ทั้งประสพสิ่งที่ไม่เป็นบุญเป็นอันมาก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ปฏิบัติชอบในบุคคล ๔ ประเภทจัดเป็น

บัณฑิต เป็นผู้ฉลาด เป็นสัตบุรุษ ย่อมบริหารตนไม่ให้ถูกกำจัด ไม่ให้ถูก

ทำลาย ไม่มีโทษ ไม่ถูกผู้รู้ตำหนิ ทั้งประสพบุญเป็นอันมาก บุคคล ๔ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ มารดา ๑ บิดา ๑ พระตถาคต ๑ สาวกของพระตถาคต ๑ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ปฏิบัติชอบในบุคคล ๔ ประเภทนี้แลจัดเป็นบัณฑิตเป็นผู้ฉลาด เป็นสัตบุรุษ ย่อมบริหารตนไม่ให้ถูกกำจัด ไม่ให้ถูกทำลาย ไม่มีโทษ ไม่ถูกผู้รู้ตำหนิ ทั้งประสพบุญเป็นอันมาก”

นรชนใดปฏิบัติผิดในมารดาบิดา ในพระตถาคต

สัมมาสัมพุทธเจ้า หรือในสาวกของพระตถาคต นรชน

นั้นย่อมประสพสิ่งที่ไม่เป็นบุญเป็นอันมาก

เพราะเหตุที่ไม่ประพฤติเป็นธรรมในมารดาบิดานั้น

บัณฑิตทั้งหลายย่อมตำหนินรชนนั้นในโลกนี้ทีเดียว และ

เขาละโลกนี้ไปแล้วย่อมไปสู่อบาย

ส่วนนรชนใดปฏิบัติชอบในมารดาบิดา ในพระ

ตถาคตสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือในสาวกของพระตถาคต

นรชนนั้นย่อมประสพบุญเป็นอันมาก

เพราะเหตุที่ประพฤติเป็นธรรมในมารดาบิดานั้น

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญนรชนนั้นในโลกนี้ทีเดียว และ

เขาละโลกนี้ไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์

หน้า ๘

๕. อนุโสตสูตร

ว่าด้วยบุคคล ๔ ประเภท

{๕}[๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ ประเภทนี้มีปรากฏอยู่ในโลก

บุคคล ๔ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ

(๑) บุคคลผู้ไปตามกระแส (๒) บุคคลผู้ไปทวนกระแส

(๓) บุคคลผู้มีตนตั้งมั่นอยู่แล้ว

(๔) บุคคลผู้เป็นพราหมณ์ข้ามถึงฝั่งดำรงอยู่บนบก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็บุคคลผู้ไปตามกระแสเป็นไฉน คือ บุคคลบาง

คนในโลกนี้ย่อมเสพกามทั้งหลายและทำกรรมอันเป็นบาปอยู่ นี้เราเรียกว่า

บุคคลผู้ไปตามกระแส

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็บุคคลผู้ไปทวนกระแสเป็นไฉน คือ บุคคลบาง

คนในโลกนี้ไม่เสพกามและไม่ทำกรรมอันเป็นบาป แม้จะมีหน้านองด้วยนํ้าตาร้องไห้อยู่เพราะประกอบด้วยความทุกข์บ้าง เพราะประกอบด้วยความโทมนัสบ้าง ก็ประพฤติพรหมจรรย์ให้บริสุทธิ์บริบูรณ์อยู่ นี้เราเรียกว่าบุคคลผู้ไปทวนกระแส

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็บุคคลผู้มีตนตั้งมั่นอยู่แล้วเป็นไฉน คือ บุคคล

บางคนในโลกนี้เป็นโอปปาติกะ ปรินิพพานในภพนั้น มีอันไม่กลับมาจาก

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑กระแสในพระสูตรนี้หมายถึงกระแสแห่งกิเลส (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒๘๑)
  2. ๒ผู้เป็นพราหมณ์ในที่นี้หมายถึงเป็นผู้ประเสริฐสุด ปราศจากโทษคือกิเลส (องฺ.จตุกฺก.อ.๒๘๑)โดยปริยายหมายถึงพระอรหันตขีณาสพ
  3. ๓โอปปาติกะ สัตว์ผู้ที่ผุดเกิดขี้นโตเต็มตัว ในที่นี้หมายถึงพระอนาคามี (ผู้ไม่วียนกลับมาอีก) ซึ่งเมี่อสิ้นชีวิตแล้วก็จะไปเกิดในพรหมโลกชั้นสุทธาวาส และจะปรินิพพานในที่นั้นโดยไม่ต้องกลับมาเกิดในมนุษยโลกอีก (ม.มู.อ. ๑/๑๗๖, องฺ.ติก.อ. ๒๔๒)

จบ ขตสูตร ที่ ๒