สมชีวิสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๑

อากงฺเขยฺยุํ เจ ภิกฺขเว อุโภ ชานิปตโย ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อญฺญมญฺญํ ปสฺสิตุํ อภิสมฺปรายญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสฺสิตุํ, อุโภว อสฺสุ สมสทฺธา สมสีลา สมจาคา สมปญฺญา. เต ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อญฺญมญฺญํ ปสฺสนฺติ อภิสมฺปรายญฺจ อญฺญมญฺญํ ปสฺสนฺตีติ.

อุโภ สทฺธา วทญฺญู จ สญฺญตา ธมฺมชีวิโน

เต โหนฺติ ชานิปตโย อญฺญมญฺญํ ปิยํ วทา.

อตฺถา สมฺปจุรา โหนฺติ ผาสุกํ อุปชายติ.

อมิตฺตา ทุมฺมนา โหนฺติ อุภินฺนํ สมสีลินํ.

อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน สมสีลพฺพตา อุโภ

นนฺทิโน เทวโลกสฺมึ โมทนฺติ กามกามิโนติ. ฉฏฺฐํ.

ภิกษุทั้งหลาย ถ้าสามีและภรรยาทั้ง ๒ ฝ่ายหวังที่จะพบกันทั้งในชาตินี้ และชาติหน้า ทั้ง ๒ ฝ่ายพึงมีศรัทธาเสมอกัน มีศีลเสมอกัน มีจาคะเสมอกัน มีปัญญาเสมอกัน สามีและภรรยาทั้ง ๒ ฝ่ายนั้นย่อมได้พบกันทั้งในชาตินี้และ ชาติหน้าสามีและภรรยาทั้ง ๒ ฝ่าย

เป็นผู้มีศรัทธา รู้ความประสงค์ของผู้ขอ

สำรวมระวัง ดำเนินชีวิตโดยธรรม

เจรจาคำไพเราะอ่อนหวานต่อกัน

มีความเจริญรุ่งเรือง มีความผาสุก

มีความประพฤติเสมอกันทั้ง ๒ ฝ่าย

รักใคร่ ไม่คิดร้ายต่อกัน

ทั้ง ๒ ฝ่ายประพฤติธรรมในโลกนี้

มีศีลและวัตรเสมอกัน เสวยอารมณ์ที่น่าใคร่

ย่อมเพลิดเพลินบันเทิงใจในเทวโลก

ทุติยสมชีวีสูตรที่ ๖ จบ