๘. สารูปสูตร เล่ม ๑๘

๘. สมุคฆาตสารุปปสูตร

ว่าด้วยข้อปฏิบัติอันสมควรแก่การเพิกถอนสิ่งทั้งปวง

{๓๓} [๓๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงข้อปฏิบัติอันสมควรแก่การเพิกถอนซึ่งความสำคัญสิ่งทั้งปวงด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐิแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อปฏิบัติอันสมควรแก่การเพิกถอนซึ่งความสำคัญสิ่งทั้งปวงด้วยตัณหา มานะและทิฏฐิเป็นไฉน คือ ภิกษุในศาสนานี้ย่อมไม่สำคัญซึ่งจักษุ ย่อมไม่สำคัญในจักษุ ย่อมไม่สำคัญแต่จักษุ ย่อมไม่สำคัญว่าจักษุเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งรูป ...ในรูป ...แต่รูป ...ว่ารูปเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งจักขุวิญญาณ ...ในจักขุวิญญาณ ...แต่จักขุวิญญาณ ...ว่าจักขุวิญญาณเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญจักขุสัมผัส ...ในจักขุสัมผัส ...แต่จักขุสัมผัส ...ว่าจักขุ สัมผัสเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งสุขเวทนา ทุกขเวทนา หรืออทุกขมสุขเวทนาที่เกิดขึ้นเพราะจักขุสัมผัสเป็นปัจจัย ...ในเวทนานั้น ...แต่เวทนานั้น ...ว่าเวทนานั้น เป็นของเราย่อมไม่สำคัญซึ่งมโน ...ในมโน ...แต่มโน ...ว่ามโนเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งธรรมารมณ์ ...ในธรรมารมณ์ ...แต่ธรรมารมณ์ ... ว่าธรรมารมณ์เป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งมโนวิญญาณ ...ในมโนวิญญาณ ...แต่มโนวิญญาณ ...ว่ามโนวิญญาณเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งมโนสัมผัส ...ในมโนสัมผัส ...แต่มโนสัมผัส ...ว่ามโนสัมผัสเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งสุขเวทนา ทุกขเวทนา หรืออทุกขมสุขเวทนาที่เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัย ...ในเวทนานั้น ...แต่เวทนานั้น ...ว่าเวทนานั้นเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งสิ่งทั้งปวง ...ในสิ่งทั้งปวง ...แต่สิ่งทั้งปวง ...ว่าสิ่งทั้งปวงเป็นของเรา

บุคคลผู้ไม่สำคัญอยู่อย่างนี้ย่อมไม่ถือมั่นอะไร ๆ ในโลก เมื่อไม่ถือมั่น ย่อมไม่สะดุ้งกลัว เมื่อไม่สะดุ้งกลัว ย่อมปรินิพพานได้เฉพาะตนทีเดียว ย่อมรู้ชัดว่า ‘ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำได้ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มีอีก’ ดังนี้ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นี้แลคือข้อปฏิบัติอันสมควรแก่การเพิกถอนซึ่งความสำคัญสิ่งทั้งปวงด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐิ”

๙. ปฐมสมุคฆาตสัปปายสูตร

ว่าด้วยข้อปฏิบัติอันเป็นที่สบายแก่การเพิกถอนสิ่งทั้งปวง

{๓๔} [๓๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงข้อปฏิบัติอันเป็นที่สบายแก่การเพิกถอนซึ่งความสำคัญสิ่งทั้งปวงด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐิแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อปฏิบัติอันเป็นที่สบาย แก่การเพิกถอนซึ่งความสำคัญสิ่งทั้งปวงด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐิเป็นไฉน คือ ภิกษุในศาสนานี้ย่อมไม่สำคัญซึ่งจักษุ ...ในจักษุ ...แต่จักษุ ...ว่าจักษุเป็นของเรา

ย่อมไม่สำคัญซึ่งรูป ... ย่อมไม่สำคัญซึ่งจักขุวิญญาณ ... ย่อมไม่สำคัญซึ่งจักขุสัมผัส ... ย่อมไม่สำคัญซึ่งสุขเวทนา ทุกขเวทนา หรืออทุกขมสุขเวทนา