๑. นันทิขยสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๘

๔. จตุตถปัณณาสก์

(๑๖) ๑. นันทิขยวรรค

๑. อัชฌัตตนันทิขยสูตร

ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายใน

{๒๔๕} [๑๕๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นจักษุอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลินจึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะจึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ... ภิกษุเห็นมโนอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็น ความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะเพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน และราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว”

๒. พาหิรนันทิขยสูตร

ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายนอก

{๒๔๖} [๑๕๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นรูปอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยงความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ภิกษุเห็นเสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์อันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ