๗. สุทธิกสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข สุทฺธิกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ, เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สุทฺธิกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อชฺฌภาสิ “น พฺราหฺมโณ สุชฺฌติ โกจิ โลเก สีลวาปิ ตโปกรํ

วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน โส สุชฺฌติ น อญฺญา อิตรา ปชา”ติ.

พหุมฺปิ ปลปํ ชปฺปํ น ชจฺจา โหติ พฺราหฺมโณ

อนฺโต กสมฺพุสงฺกลิฏฺโฐ (๑) กุหนํ (๒) อุปนิสฺสิโต.

ขตฺติโย พฺราหฺมโณ เวสฺโส สุทฺโท จณฺฑาลปุกฺกุโส

อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโต นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกโม

ปปฺโปติ ปรมํ สุทฺธึ เอวํ ชานาหิ พฺราหฺมณาติ.

เอวํ วุตฺเต สุทฺธิกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม, อภิกนฺตํ โภ โคตม ฯเปฯ อญฺญตโร จ ปนายสฺมา ภารทฺวาโช อรหตํ อโหสีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น สุทธิกภารทวาชพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนาปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้วนั่ง ณ ที่สมควร? ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

พราหมณ์บางคนในโลกแม้เป็นผู้มีศีล

บำเพ็ญตบะอยู่ ก็ยังหมดจดไม่ได้

พราหมณ์ผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะเท่านั้น

จึงจะหมดจดได้

ส่วนหมู่สัตว์อื่นนอกจากนี้จะหมดจดไม่ได้เลย

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

พราหมณ์ ท่านจงรู้อย่างนี้ว่า

บุคคลถึงจะเป็นพราหมณ์โดยกำเนิด

สาธยายมนตร์เป็นอันมาก แต่เป็นผู้เน่าและสกปรกภายใน

อาศัยการโกหกเลี้ยงชีพ ไม่จัดว่าเป็นพราหมณ์

ส่วนกษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คนจัณฑาล

และคนเทขยะ ผู้ปรารภความเพียร อุทิศกายและใจอยู่

มีความบากบั่นอยู่เป็นนิตย์ ย่อมถึงความหมดจดอย่างยิ่งได้

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว สุทธิกภารทวาชพราหมณ์ได้กราบทูลดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ข้าแต่พระโคดม ผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ”อนึ่ง ท่านพระสุทธิกภารทวาชะได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบรรดาพระอรหันต์ ทั้งหลาย

สุทธิกสูตรที่ ๗ จบ