๑๐. ทุติยอายุสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห ฯเปฯ ตตฺร โข ภควา ฯเปฯ เอตทโวจ:

อปฺปมิทํ ภิกฺขเว มนุสฺสานํ อายุ, คมนีโย สมฺปราโย, กตฺตพฺพํ กุสลํ, จริตพฺพํ พฺรหฺมจริยํ, นตฺถิ ชาตสฺส อมรณํ. โย ภิกฺขเว จิรํ ชีวติ, โส วสฺสสตํ อปฺปํ วา ภิยฺโยติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ “นาจฺจยนฺติ อโหรตฺตา ชีวิตํ นูปรุชฺฌติ

อายุ อนุจริยติ๒๓๖ มจฺจานํ เนมีว รถกุพฺพรนฺ”ติ.

อจฺจยนฺติ อโหรตฺตา ชีวิตํ อุปรุชฺฌติ

อายุ ขียติ มจฺจานํ กุนฺนทีนํว โอทกนฺติ.

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ ภควา, ชานาติ มํ สุคโต”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ. ปฐโม วคฺโค. ตสฺสุทฺทานํ

ตโปกมฺมญฺจ นาโค จ สุภํ ปาเสน เต ทุเว

สปฺโป สุปฺปติ นนฺทนํ อายุนา อปเร ทุเวติ.

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน ฯลฯ เขตกรุง ราชคฤห์ ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาค ฯลฯ ได้ตรัสเรื่องนี้ว่า“ภิกษุทั้งหลาย อายุของมนุษย์ทั้งหลายนี้น้อยนัก จำต้องไปสู่สัมปรายภพ ควรทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ สัตว์ผู้เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ภิกษุ ทั้งหลาย คนที่มีชีวิตอยู่ได้นานก็อยู่ได้เพียง ๑๐๐ ปี หรือจะอยู่เกินไปบ้างก็มีน้อย”ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้ว ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่าวันคืนไม่ล่วงไป ชีวิตไม่ดับไป

อายุหมุนตามสัตว์ทั้งหลาย

ดุจกงล้อหมุนตามทูบรถ ฉะนั้น

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “นี้คือมารผู้มีบาป” จึงตรัสกับมาร ผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่าวันคืนล่วงไป ชีวิตดับไป

อายุของสัตว์ทั้งหลายสิ้นไป

เหมือนน้ำในแม่น้ำน้อยสิ้นไป ฉะนั้น

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคต ทรงรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

ทุติยอายุสูตรที่ ๑๐ จบ

วรรคที่ ๑ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ตโปกัมมสูตร ๒. นาคสูตร

๓. สุภสูตร ๔. ปฐมมารปาสสูตร

๕. ทุติยมารปาสสูตร ๖. สัปปสูตร

๗. สุปติสูตร ๘. นันทนสูตร

๙. ปฐมอายุสูตร ๑๐. ทุติยอายุสูตร