๓. อันธกวินทสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา มาคเธสุ วิหรติ อนฺธกวินฺเท. เตน โข ปน สมเยน ภควา, รตฺตนฺธการติมิสายํ อพฺโภกาเส นิสินฺโน โหติ, เทโว จ เอกเมกํ ผุสายติ. อถ โข พฺรหฺมา สหมฺปติ อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺโณ เกวลกปฺปํ อนฺธกวินฺทํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ; เอกมนฺตํ ฐิโต โข พฺรหฺมา สหมฺปติ ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ

“เสเวถ ปนฺตานิ สยนาสนานิ (๑)

จเรยฺย สญฺโญชนวิปฺปโมกฺขา

สเจ รตึ นาธิคจฺเฉยฺย ตตฺถ

สํเฆ วเส รกฺขิตตฺโต สติมา.

กุลากุลํ ปิณฺฑิกาย จรนฺโต

อินฺทฺริยคุตฺโต นิปโก สติมา

เสเวถ ปนฺตานิ สยนาสนานิ ๑

ภยา ปมุตฺโต อภเย วิมุตฺโต.

ยตฺถ เภรวา สิรึสปา (๒)

วิชฺชุ สญฺจรติ ถเนติ (๓) เทโว

อนฺธการติมิสาย รตฺติยา

นิสีทิ ตตฺถ ภิกฺขุ วิคตโลมหํโส.

อิทญฺจ (๔) ชาตุ เม ทิฏฺฐํ นยิทํ อิติหีติหํ

เอกสฺมึ พฺรหฺมจริยสฺมึ สหสฺสํ มจฺจุหายินํ.

ภิยฺโย (๕) ปญฺจสตา เสกฺขา ทสา จ ทสธา ทส

สพฺเพ โสตํ สมาปนฺนา อติรจฺฉานคามิโน.

อถายํ อิตรา ปชา ปุญฺญภาคาติ เม มโน

สงฺขาตุํ โนปิ สกฺโกมิ มุสาวาทสฺส โอตฺตปนฺ”ติ. (๖)

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ อันธกวินทคาม แคว้นมคธ สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคประทับนั่งอยู่ในที่แจ้ง ในราตรีอันมืดมิดและฝนกำลังตก ประปรายอยู่ ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป ท้าวสหัมบดีพรหมมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วอันธกวินทคามเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาท แล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าภิกษุพึงอาศัยที่นอนและที่นั่งอันสงัด

พึงประพฤติเพื่อความหลุดพ้นจากสังโยชน์

ถ้าภิกษุไม่ประสบความยินดีในที่นั้น

พึงมีสติ มีปัญญาเครื่องบริหาร อยู่ในท่ามกลางสงฆ์

ภิกษุเมื่อเที่ยวบิณฑบาตตามลำดับตระกูล

พึงมีปัญญาเครื่องบริหาร คุ้มครองอินทรีย์

พึงอาศัยที่นอนที่นั่งอันสงัด

พ้นจากภัย น้อมไปในอภัย

ภิกษุถึงนั่งอยู่ในที่ที่มีสัตว์เลื้อยคลานอันน่ากลัว

สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ฉวัดเฉวียน

ฝนตกในราตรีอันมืดมิด

ก็ปราศจากความขนพองสยองเกล้า

ข้าพระองค์กลัวมุสาวาท จึงไม่อาจคำนวณด้วยใจ

ของข้าพระองค์ได้ว่า ‘เรื่องนี้ข้าพระองค์ได้เห็นแล้วแน่’

ข้าพระองค์ไม่กล่าวว่า ‘ในเรื่องนี้เป็นอย่างนี้ ในเรื่องนี้เป็นอย่างนี้’ในพรหมจรรย์หนึ่ง มีพระขีณาสพผู้ละความตายได้ ๑,๐๐๐ รูป

พระเสขะมากกว่า ๕๐๐ รูปไป

๑๐ รูปบ้าง ๑๐๐ รูปบ้าง

และผู้ถึงกระแสนิพพานทั้งหมดไม่ไปสู่ดิรัจฉานภูมิ

ส่วนหมู่สัตว์นอกนี้ล้วนเป็นผู้มีส่วนได้รับผลบุญ

อันธกวินทสูตรที่ ๓ จบ