พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มัคคสังยุต · วิหารวรรค
วิหารสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๙
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๗–๔๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในวิหารวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค มัคคสังยุต วิหารวรรค วิหารสูตร ที่ ๑ (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๑๖–๑๗
๒. วิหารวรรค
๑. ปฐมวิหารสูตร
ว่าด้วยปัจจัยแห่งเวทนา
{๔๗} [๑๑] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราปรารถนาจะอยู่เงียบ ๆ สักกึ่งเดือน ใคร ๆ ไม่พึงเข้าไปหาเรา นอกจากภิกษุผู้นำบิณฑบาตไปให้รูปเดียว” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว ในกึ่งเดือนนั้นจึงไม่มีใคร ๆ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า นอกจากภิกษุผู้นำบิณฑบาตไปถวายรูปเดียว
{๔๘}ครั้งนั้นแล เมื่อกึ่งเดือนนั้นผ่านไป พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงออกจากที่หลีกเร้นแล้วตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราแรกตรัสรู้ย่อมอยู่ด้วยวิหารธรรม อันใด เราก็ได้อยู่โดยส่วนแห่งวิหารธรรมอันนั้น เรารู้ประจักษ์อย่างนี้ว่า ‘เวทนาย่อมมีเพราะมิจฉาทิฏฐิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาทิฏฐิเป็นปัจจัยบ้าง ... เพราะมิจฉาสมาธิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาสมาธิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะเป็นปัจจัยบ้าง เพราะวิตกเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัญญาเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะ วิตก และสัญญาที่ยังไม่สงบเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะ วิตก และสัญญาที่สงบแล้วเป็นปัจจัยบ้าง เพราะมีความพยายามเพื่อบรรลุถึงฐานะที่ยังไม่ถึง เมื่อถึงฐานะนั้นแล้วเป็นปัจจัยบ้าง”
- ๑วิหารธรรม หมายถึงธรรมเป็นเครื่องอยู่ประจำใจของพระอริยเจ้าหรือพระอริยบุคคล เช่น ผลสมาบัติ นิโรธสมาบัติ ฌานสมาบัติ สมถวิปัสสนา เป็นต้น (นัย ที.ม.อ. ๒๐, ม.อุ.อ. ๑๐๘,๑๑๗,๑๒๑)
- ๒เพื่อบรรลุถึงฐานะที่ยังไม่ถึง ในที่นี้หมายถึงเพื่อบรรลุอรหัตตผล (สํ.ม.อ. ๑๙๔)
๒. ทุติยวิหารสูตร
ว่าด้วยปัจจัยแห่งเวทนา
{๔๙} [๑๒] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราปรารถนาจะอยู่เงียบๆสัก ๓ เดือน ใคร ๆ ไม่พึงเข้าไปหาเรา นอกจากภิกษุผู้นำบิณฑบาตไปให้รูปเดียวภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว ใน ๓ เดือนนั้นจึงไม่มีใคร ๆ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า นอกจากภิกษุผู้นำบิณฑบาตไปถวายรูปเดียว
{๕๐} ครั้งนั้นแล เมื่อ ๓ เดือนล่วงไป พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงออกจากที่หลีกเร้นแล้วตรัสกะภิกษุทั้งหลายอย่างนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราแรกตรัสรู้ย่อมอยู่ด้วยวิหารธรรมอันใด เราอยู่แล้วโดยส่วนแห่งวิหารธรรมอันนั้น เรารู้ประจักษ์อย่างนี้ว่า ‘เวทนาย่อมมีเพราะมิจฉาทิฏฐิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะมิจฉาทิฏฐิสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาทิฏฐิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาทิฏฐิสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง ... เพราะมิจฉาสมาธิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะมิจฉาสมาธิสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาสมาธิเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัมมาสมาธิสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะวิตกเป็นปัจจัยบ้าง เพราะวิตกสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัญญาเป็นปัจจัยบ้าง เพราะสัญญาสงบไปเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะ วิตก และสัญญาที่ยังไม่สงบเป็นปัจจัยบ้าง เพราะฉันทะ วิตก และสัญญาที่สงบแล้วเป็นปัจจัยบ้าง เพราะมีความพยายามเพื่อบรรลุถึงฐานะที่ยังไม่ถึง เมื่อถึงฐานะนั้นแล้วเป็นปัจจัยบ้าง”
จบ วิหารสูตร ที่ ๑