กุกกุฏารามสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๙

“มิจฉามรรคมีองค์ ๘ คือ มิจฉาทิฏฐิ ... มิจฉาสมาธิ นี้แลเป็นอพรหมจรรย์”

๙. ทุติยกุกกุฏารามสูตร

ว่าด้วยพรหมจรรย์

{๕๗} [๑๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครปาฏลีบุตร ...

ท่านพระภัททะถามท่านพระอานนท์ว่า “ท่านอานนท์ ที่เรียกว่า ‘พรหมจรรย์ พรหมจรรย์’ ดังนี้ พรหมจรรย์เป็นไฉนหนอ ที่สุดของพรหมจรรย์เป็นไฉน”“ดี ๆ ท่านภัททะ ท่านช่างคิด ช่างหลักแหลม ช่างไต่ถาม ก็ท่านถามว่า ‘ท่านอานนท์ ที่เรียกว่า ‘พรหมจรรย์ พรหมจรรย์’ ดังนี้ พรหมจรรย์เป็นไฉนหนอ ที่สุดของพรหมจรรย์เป็นไฉน’ อย่างนี้หรือ”“อย่างนั้น ท่านผู้มีอายุ”

“อริยมรรคมีองค์ ๘ คือ สัมมาทิฏฐิ ... สัมมาสมาธิ นี้แลเป็นพรหมจรรย์ ความสิ้นราคะ ความสิ้นโทสะ ความสิ้นโมหะ นี้แลเป็นที่สุดของพรหมจรรย์”

๑๐. ตติยกุกกุฏารามสูตร

ว่าด้วยพรหมจรรย์และพรหมจารี

{๕๘} [๒๐] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครปาฏลีบุตร ...

ท่านพระภัททะถามท่านพระอานนท์ว่า “ท่านอานนท์ ที่เรียกว่า ‘พรหมจรรย์ พรหมจรรย์’ ดังนี้ พรหมจรรย์เป็นไฉนหนอ พรหมจารีเป็นไฉน ที่สุดของพรหมจรรย์เป็นไฉน”