arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อินทริยสังยุต · มุทุตวรรค

อาสวักขยสูตร เล่ม ๑๙

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๙๒–๘๙๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในมุทุตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค อินทริยสังยุต มุทุตวรรค อาสวักขยสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๙ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๙ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๙)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๙ หน้า ๓๑๗–๓๑๘

หน้า ๓๑๗

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียกว่า ‘ผู้ถึงพร้อมด้วยอินทรีย์ ๆ’ ดังนี้ ภิกษุชื่อว่าเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอินทรีย์ ด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอแล”

{๘๙๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ย่อมเจริญสัทธินทรีย์ วิริยินทรีย์ สตินทรีย์ สมาธินทรีย์ ปัญญินทรีย์อันให้ถึงความสงบ ให้ถึงความตรัสรู้ ดูก่อนภิกษุ ด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล ภิกษุจึงชื่อว่าเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยอินทรีย์”

๑๐. อาสวักขยสูตร

ว่าด้วยผลของการปฏิบัติอินทรีย์ ๕

{๘๙๒} [๔๙๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อินทรีย์มี ๕ ประการนี้ ๕ ประการ คืออะไรบ้าง คือ สัทธินทรีย์ ... ปัญญินทรีย์ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อินทรีย์มี ๕ ประการนี้แลดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งอินทรีย์ ๕ ประการ นี้แล {๘๙๓} ภิกษุจึงทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุตติ ปัญญาวิมุติอันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไป ด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้”

จบ มุทุตรวรรคที่ ๒

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปฏิลาภสูตร ๒. ปฐมสังขิตตสูตร

๓. ทุติยสังขิตตสูตร ๔. ตติยสังขิตตสูตร

๕. ปฐมวิตถารสูตร ๖. ทุติยวิตถารสูตร

๗. ตติยวิตถารสูตร ๘. ปฏิปันนสูตร

๙. อุปสมสูตร ๑๐. อาสวักขยสูตร

หน้า ๓๑๘

๓. ฉฬินทริยวรรค

๑. ปุนัพภวสูตร

ว่าด้วยอินทรีย์ ๕

{๘๙๔} [๔๙๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อินทรีย์มี ๕ ประการนี้ ๕ ประการ คืออะไรบ้าง คือ

(๑) สัทธินทรีย์ (๒) วิริยินทรีย์

(๓) สตินทรีย์ (๔) สมาธินทรีย์

(๕) ปัญญินทรีย์

{๘๙๕} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตราบเท่าที่เรายังไม่รู้ทั่ว<*> ถึงความเกิด ความดับ คุณ โทษ และการสลัดออกแห่งอินทรีย์ ๕ ประการนี้ตามความเป็นจริงเพียงใด เราก็ยังไม่ปฏิญาณตนว่าได้ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในโลก ตลอดทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก ในหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์ เทพ และมนุษย์เพียงนั้น{๘๙๖} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อใดแลเรารู้ทั่วถึงความเกิด ความดับ คุณ โทษ และการสลัดออกแห่งอินทรีย์ ๕ ประการนี้ตามความเป็นจริง เมื่อนั้นเราจึงปฏิญาณตนว่าได้ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในโลก ตลอดทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก ในหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์ เทพ และมนุษย์ ก็แลญาณทัสสนะ ได้เกิดขึ้นแก่เราว่า ‘วิมุตติของเราไม่กำเริบ ชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก’ ดังนี้”

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ญาณทัสสนะ หมายถึงความรู้และความความเห็นตรงตามเป็นจริง เรียกว่ามัคคญาณ ผลญาณ สัพพัญญุตญาณ ปัจจเวกขณญาณ หรือวิปัสสนาญาณก็ได้ (ที.สี.อ. ๑๙๘) แต่ในที่นี้ ได้แก่ ปัจจเวกขณญาณ ญาณหยั่งรู้ด้วยการพิจารณาทบทวนสำรวจรู้มรรค ผล กิเลสที่ละได้แล้ว กิเลสที่เหลืออยู่ (เว้นพระอรหันต์ไม่พิจารณากิเลสนี้) และพระนิพพาน (สํ.ม.อ. ๑๙๗)
  2. ทั่ว - ผู้รวบรวม

จบ อาสวักขยสูตร