สภาคตสูตร เล่ม ๑๙

ธรรมคือเทวบทอยู่แน่นอน’ นี้เป็นเทวบทของพวกเทพทั้งหลายเพื่อความบริสุทธิ์ของสัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่บริสุทธิ์ เพื่อความผ่องแผ้วของสัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่ผ่องแผ้วประการที่ ๔

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวบทของพวกเทพทั้งหลาย ๔ ประการนี้แล เพื่อความบริสุทธิ์ของสัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่บริสุทธิ์ เพื่อความผ่องแผ้วของสัตว์ทั้งหลายผู้ยังไม่ผ่องแผ้ว”

๖. เทวสภาคสูตร

ว่าด้วยเทวดาสรรเสริญผู้ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ

{๑๕๘๙} [๑๐๓๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวดาทั้งหลายผู้ดีใจอยู่ในที่ประชุมย่อมกล่าวถึงบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ ธรรม ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ

อริยสาวกในธรรมวินัยนี้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้าว่า ‘อิติปิ โส ภะคะวา ... ภะคะวาติ’ ดังนี้ เทวดาทั้งหลาย ผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า จุติจากอัตภาพนี้แล้วได้ไปเกิดในภพนั้น ย่อมมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘พวกเราประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้าเห็นปานใด จึงจุติจากอัตภาพนั้นแล้วได้มาเกิดในที่นี้ แม้อริยสาวกผู้ประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้าเห็นปานนั้นก็ย่อมมาเกิดในสำนักพวกเทวดา ดังจะร้องเชิญว่า ‘มาเถิด’อีกข้อหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระธรรม...

อีกข้อหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกประกอบด้วยความเลื่อมใสอันไม่หวั่นไหวในพระสงฆ์...

อีกข้อหนึ่ง ภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว อันไม่ขาด ... เป็นไปเพื่อสมาธิ เทวดาทั้งหลายผู้ประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้ว จุติจากอัตภาพนี้แล้วได้ไปเกิดในภพนั้น ย่อมมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘พวกเราประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้วเห็นปานใด จึงจุติจากอัตภาพนั้นแล้วได้มาเกิดในที่นี้ แม้อริยสาวกผู้ประกอบด้วยศีลที่พระอริยเจ้าใคร่แล้วเห็นปานนั้น ก็ย่อมมาเกิดในสำนักพวกเทวดา ดังจะร้องเชิญว่า ‘มาเถิด’ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวดาทั้งหลายผู้ดีใจอยู่ในที่ประชุมย่อมกล่าวถึงบุคคลผู้ประกอบด้วยธรรม ๔ ประการนี้แล”

๗. มหานามสูตร

ว่าด้วยคุณสมบัติของอุบาสก

{๑๕๙๐} [๑๐๓๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ นิโครธาราม ใกล้พระนครกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ ครั้งนั้นแล พระเจ้ามหานามศากยราช เสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วทรงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอแล บุคคลจึงจะชื่อว่าเป็นอุบาสก”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนมหาบพิตร บุคคลผู้ถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็นสรณะ ถึงพระธรรมว่าเป็นสรณะ ถึงพระสงฆ์ว่าเป็นสรณะ ด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล บุคคลจึงจะชื่อว่าเป็นอุบาสก”

{๑๕๙๑} “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ด้วยเหตุเพียงเท่าไร อุบาสกจึงจะชื่อว่าเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล”