๑๐. ปัพพตูปมสูตร ที่ ๒ เล่ม ๑๖

๙. ปัพพตสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์

{๓๒๗}[๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษพึงวางก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนไว้ที่ขุนเขาหิมวันต์ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้กับขุนเขาหิมวันต์ อย่างไหนจะมากกว่ากัน,,

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขุนเขาหิมวันต์นี้แลมากกว่า ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้มีประมาณน้อย ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้เมื่อเทียบกับขุนเขาหิมวันต์แล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”

{๓๒๘}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๙)

๑๐. ทุติยปัพพตสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์ สูตรที่ ๒

{๓๒๙}[๘๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ขุนเขา

หิมวันต์พึงถึงความหมดไปสิ้นไป ยังเหลือก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาดอยู่ ๗ก้อน เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างขุนเขาหิมวันต์ที่หมดไปสิ้นไป กับก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญขุนเขาหิมวันต์ที่

หมดไปสิ้นไปนี้แลมากกว่า ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่มีประมาณน้อย ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่เมื่อเทียบกับขุนเขาหิมวันต์ที่หมดไปสิ้นไปแล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”

{๓๓๐}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ความทุกข์ที่หมดไปสิ้นไปของบุคคลผู้เป็นพระอริยสาวก ผู้ถึงพร้อมด้วยทิฏฐิ ตรัสรู้แล้วมีมากกว่า ส่วนที่เหลือมี

ประมาณน้อย ความทุกข์อย่างยิ่งใน ๗ อัตภาพเมื่อเทียบกันกับกองทุกข์ที่

หมดสิ้นไปก่อน ก็ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การตรัสรู้ธรรมให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้ การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้แล” (๑๐)

๑๑. ตติยปัพพตสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาพระสิเนรุ สูตรที่ ๓

{๓๓๑}[๘๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษพึงวางก้อนหินขนาดถั่วเขียว ๗ ก้อนไว้ที่ขุนเขาสิเนรุ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนหินขนาดเมล็ดถั่วเขียว ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้กับขุนเขาสิเนรุ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขุนเขาสิเนรุนี้แล

มากกว่า ก้อนหินขนาดเมล็ดถั่วเขียว ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้มีประมาณน้อยก้อนหินขนาดเมล็ดถั่วเขียว ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้เมื่อเทียบกับขุนเขาสิเนรุแล้วไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”