๙. ปัพพตูปมสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๖

๙. ปัพพตสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์

{๓๒๗}[๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุรุษพึงวางก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนไว้ที่ขุนเขาหิมวันต์ เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้กับขุนเขาหิมวันต์ อย่างไหนจะมากกว่ากัน,,

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขุนเขาหิมวันต์นี้แลมากกว่า ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้มีประมาณน้อย ก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่บุรุษวางไว้เมื่อเทียบกับขุนเขาหิมวันต์แล้ว ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ ไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐”

{๓๒๘}“ฉันนั้นเหมือนกัน ภิกษุทั้งหลาย ... การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้” (๙)

๑๐. ทุติยปัพพตสูตร

ว่าด้วยอุปมาด้วยก้อนหินกับภูเขาหิมวันต์ สูตรที่ ๒

{๓๒๙}[๘๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี...

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ขุนเขา

หิมวันต์พึงถึงความหมดไปสิ้นไป ยังเหลือก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาดอยู่ ๗ก้อน เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน ระหว่างขุนเขาหิมวันต์ที่หมดไปสิ้นไป กับก้อนหินขนาดเมล็ดผักกาด ๗ ก้อนที่ยังเหลืออยู่ อย่างไหนจะมากกว่ากัน”