๙. เวรัมภสูตร เล่ม ๑๖

๙. เวรัมภสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนนกถูกลมพายู

{๕๕๕}[๑๖๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๖} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลมชื่อว่าเวรัมภาพัดอยู่ในอากาศเบื้องบน นกตัวใดบินอยู่ในอากาศ

นั้น ลมเวรัมภาก็พัดกระหน่ำมัน เมื่อมันถูกลมเวรัมภาพัดกระหน่ำ เท้าไปทางหนึ่ง ปีกไปทางหนึ่ง ศีรษะไปทางหนึ่ง ตัวไปทางหนึ่ง ฉันใด ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้ว ในเวลาเช้าครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเช้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้านหรือนิคม ไม่รักษากาย วาจา ใจ ไม่ดำรงสติไม่สำรวมอินทรีย์ เธอเห็นมาตุคามที่นุ่งห่มผ้าลับ ๆ ล่อ ๆ ในหมู่บ้านหรือนิคมนั้น ครั้นเห็นแล้ว ราคะก็ครอบงำจิต เธอมีจิตถูกราคะครอบงำแล้ว ก็ลาสิกขาสึกออกไปเป็นคฤหัสถ์ ภิกษุพวกหนึ่งจึงเอาจีวรของเธอไป พวกหนึ่งเอาบาตรไป พวกหนึ่งเอาผ้านิสีทนะ(ผ้าปูนั่ง)ไป พวกหนึ่งเอากล่องเข็มไป เหมือนนกที่ถูกลมเวรัมภาพัดกระหน่ำฉะนั้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๙)

๑๐. สคาถกสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะตายไปตกอบายเป็นต้น

{๕๕๗}[๑๖๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า {๕๕๘} “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตราย