๘. สิคาลสูตร เล่ม ๑๖

ทั้งหลาย ลูกศรที่อาบยาพิษแทงใครเข้า ก็เหมือนลาภสักการะและชื่อเสียงตามตกถึงเสขบุคคลผู้ยังไม่บรรลุธรรม

คำว่า ‘ลูกศร, นี้เป็นชื่อของลาภสักการะและชื่อเสียง ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลาย

พึงศึกษาอย่าง'นี้แล” (๗)

๘. สิคาลสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนสุนัขจิ้งจอกขี้เรื้อน

{๕๕๓}[๑๖๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๔} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายเห็นสุนัขจิ้งจอกแก่ซึ่งเดือดร้อนอยู่ในเวลากลางคืนตลอดถึงเช้าตรู่ไหม,,

“เห็น พระพุทธเจ้าข้า,,

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกแก่ตัวนั้นเป็นโรคขี้เรื้อน อยู่บนบกก็ไม่สบาย อยู่โคนไม้ก็ไม่สบาย อยู่ในที่แจ้งก็ไม่สบาย เดิน ยืน นั่ง นอนในที่ใด ๆ ก็ไม่สบาย ได้รับทุกข์เดือดร้อนในที่นั้น ๆ ฉันใด ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้ว อยู่ในที่เรือนว่างก็ไม่สบาย อยู่ที่โคนไม้ก็ไม่สบาย อยู่ในที่แจ้งก็ไม่สบาย เดิน ยืน นั่ง นอนในที่ใด ๆ ก็ไม่สบาย ได้รับทุกข์เดือดร้อนในที่นั้นๆ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล,, (๘)

๙. เวรัมภสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนนกถูกลมพายู

{๕๕๕}[๑๖๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๖} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลมชื่อว่าเวรัมภาพัดอยู่ในอากาศเบื้องบน นกตัวใดบินอยู่ในอากาศ

นั้น ลมเวรัมภาก็พัดกระหน่ำมัน เมื่อมันถูกลมเวรัมภาพัดกระหน่ำ เท้าไปทางหนึ่ง ปีกไปทางหนึ่ง ศีรษะไปทางหนึ่ง ตัวไปทางหนึ่ง ฉันใด ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้ว ในเวลาเช้าครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเช้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้านหรือนิคม ไม่รักษากาย วาจา ใจ ไม่ดำรงสติไม่สำรวมอินทรีย์ เธอเห็นมาตุคามที่นุ่งห่มผ้าลับ ๆ ล่อ ๆ ในหมู่บ้านหรือนิคมนั้น ครั้นเห็นแล้ว ราคะก็ครอบงำจิต เธอมีจิตถูกราคะครอบงำแล้ว ก็ลาสิกขาสึกออกไปเป็นคฤหัสถ์ ภิกษุพวกหนึ่งจึงเอาจีวรของเธอไป พวกหนึ่งเอาบาตรไป พวกหนึ่งเอาผ้านิสีทนะ(ผ้าปูนั่ง)ไป พวกหนึ่งเอากล่องเข็มไป เหมือนนกที่ถูกลมเวรัมภาพัดกระหน่ำฉะนั้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๙)

๑๐. สคาถกสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะตายไปตกอบายเป็นต้น

{๕๕๗}[๑๖๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า {๕๕๘} “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตราย