๗. ทิฏฐิสูตร เล่ม ๑๖

ยังดูหมิ่นภิกษุเหล่าอื่นผู้มีศีลเป็นที่รักอีก ข้อนั้นย่อมเป็นไปเพื่อสิ่งไม่เป็น

ประโยชน์ เพื่อความทุกข์แก่โมฆบุรุษนั้นตลอดกาลนาน ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล” (๕)

๖. อสนิสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนคนถูกสายฟ้า

{๕๔๙}[๑๖๒]สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๐} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สายฟ้าที่ฟาดถูกใครเข้าก็เหมือนลาภสักการะและชื่อเสียงตกมาถึงเสขบุคคลผู้ยังไม่บรรลุธรรม

คำว่า ‘สายฟ้า, นี้เป็นชื่อของลาภสักการะและชื่อเสียง ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลาย

พึงศึกษาอย่างนี้แล” (๖)

๗. ทิฏฐิสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนลูกแทงด้วยลูกศร

{๕๕๑} [๑๖๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๒} ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลูกศรที่อาบยาพิษแทงใครเข้า ก็เหมือนลาภสักการะและชื่อเสียงตามตกถึงเสขบุคคลผู้ยังไม่บรรลุธรรม

คำว่า ‘ลูกศร, นี้เป็นชื่อของลาภสักการะและชื่อเสียง ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลาย

พึงศึกษาอย่าง'นี้แล” (๗)

๘. สิคาลสูตร

ว่าด้วยคนติดลาภสักการะเหมือนสุนัขจิ้งจอกขี้เรื้อน

{๕๕๓}[๑๖๔] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลายลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจ เผ็ดร้อน หยาบคาย เป็นสิ่งที่ทำอันตรายแก่การบรรลุธรรมอันเกษมจากโยคะซึ่งไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า

{๕๕๔} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายเห็นสุนัขจิ้งจอกแก่ซึ่งเดือดร้อนอยู่ในเวลากลางคืนตลอดถึงเช้าตรู่ไหม,,

“เห็น พระพุทธเจ้าข้า,,

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สุนัขจิ้งจอกแก่ตัวนั้นเป็นโรคขี้เรื้อน อยู่บนบกก็ไม่สบาย อยู่โคนไม้ก็ไม่สบาย อยู่ในที่แจ้งก็ไม่สบาย เดิน ยืน นั่ง นอนในที่ใด ๆ ก็ไม่สบาย ได้รับทุกข์เดือดร้อนในที่นั้น ๆ ฉันใด ภิกษุบางรูปในธรรมวินัยนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ถูกลาภสักการะและชื่อเสียงครอบงำย่ำยีจิตแล้ว อยู่ในที่เรือนว่างก็ไม่สบาย อยู่ที่โคนไม้ก็ไม่สบาย อยู่ในที่แจ้งก็ไม่สบาย เดิน ยืน นั่ง นอนในที่ใด ๆ ก็ไม่สบาย ได้รับทุกข์เดือดร้อนในที่นั้นๆ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงร้ายกาจอย่างนี้แล ... เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้แล,, (๘)