๑๐. สามเณรสูตร เล่ม ๑๖

๘. ปาปภิกขุนีสูตร

ว่าด้วยปาปภิกษุณีเปรต (ภิกษุณีไฟลุกท่วมตัว)

{๖๕๗}[๒๑๙]... ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นภิกษุณีลอยอยู่กลางอากาศ ผ้าสังฆาฏิ บาตร ประคดเอว ร่างกายของภิกษุณีนั้นมีไฟติดลุกโชนโชติช่วง นัยว่าภิกษุณีนั้นส่งเสียงร้องครวญครางอยู่ ...”

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุณีนั้นเคยเป็นภิกษุณีชั่วช้าในศาสนาของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า ...” (๘)

๙. ปาปสิกขมานาสูตร

ว่าด้วยปาปสิกขมานาเปรต (นางสิกขมานาไฟลุกท่วมตัว)

{๖๕๘}[๒๒๐] ... ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นนางสิกขมานาลอยอยู่กลางอากาศ ผ้าสังฆาฏิ บาตรประคดเอว และร่างกายของนางสิกขมานานั้นมีไฟติดลุกโชนโชติช่วง นัยว่านางสิกขมานานั้นส่งเสียงร้องครวญครางอยู่...”

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย นางสิกขมานานั้นเคยเป็นนางสิกขมานาชั่วช้าในศาสนาของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า ...” (๙)

๑๐. ปาปสามเณรสูตร

ว่าด้วยปาปสามเณรเปรต (สามเณรไฟลุกท่วมตัว)

{๖๕๙}[๒๒๑]ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชกูฏ ได้เห็นสามเณรลอยอยู่กลางอากาศ ผ้าสังฆาฏิ บาตร ประคดเอว

และร่างกายของสามเณรนั้นมีไฟติดลุกโชนโชติช่วง นัยว่าสามเณรนั้นส่ง

เสียงร้องครวญครางอยู่...”

พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สามเณรนั้นเคย

เป็นสามเณรชั่วช้าในศาสนาของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า ...” (๑๐)

๑๑. ปาปสามเณรีสูตร

ว่าด้วยปาปสามเณรีเปรต (สามเณรีไฟลุกท่วมตัว)

{๖๖๐}[๒๒๒] ... ท่านพระมหาโมคคัลลานะได้ตอบว่า “อาวุโส เมื่อผมลงจากเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นสามเณรีลอยอยู่กลางอากาศ ผ้าสังฆาฏิ บาตร ประคดเอวและร่างกายของสามเณรีนั้นมีไฟติดทั่วลุกโชนโชติช่วง นัยว่าสามเณรีนั้นส่งเสียงร้องครวญครางอยู่ อาวุโส ผมนั้นได้คิดเช่นนี้ว่า ‘น่าอัศจรรย์จริงหนอน่าประหลาดจริงหนอ ที่มีสัตว์เห็นปานนี้ มียักษ์เห็นปานนี้ มีการได้อัตภาพเห็นปานนี้อยู่”

{๖๖๑} ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้ารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สาวกทั้งหลายย่อมเป็นผู้มีจักษุมีญาณอยู่ คือ สาวกที่ได้รู้ได้เห็นสัตว์เช่นนี้หรือที่ทำให้เป็นพยานได้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อก่อนเราก็ได้เห็นสามเณรีนั้น แต่เราไม่ได้พยากรณ์ ถ้าเราพยากรณ์สามเณรีนั้น คนอื่นก็จะไม่เชื่อเรา ข้อนั้นก็จะพึงเป็นไปเพื่อไม่เป็นประโยชน์เกื้อกูล เพื่อความทุกข์แก่ผู้ไม่เชื่อเราเหล่านั้นสิ้นกาลนาน ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สามเณรีนั้นเคยเป็นสามเณรีชั่วช้าในศาสนาของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้นสามเณรีนั้นจึงหมกไหม้อยู่ในนรกหลายปี หลายร้อยปี หลายพันปี หลายแสนปี แล้วได้รับอัตภาพเช่นนี้ ด้วยวิบากที่เหลือแห่งกรรมนั้นแหละ” (๑๐)

จบ ทุติยวรรคที่ ๒