พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ลักขณสังยุตต์ · ทุติยวรรค
๑๐. สามเณรสูตร เล่ม ๑๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๕๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๑ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๐. ปาปสามเณรสุตฺต
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค ลักขณสังยุตต์ ทุติยวรรค สามเณรสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑๖ หน้า ๒๔๘–๒๔๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๖ หน้า ๓๑๑–๓๑๑
บาลี (มหาจุฬาฯ)
อทฺทสํ สามเณรํ เวหาสํ คจฺฉนฺตํ. ตสฺส สงฺฆาฏิปิ อาทิตฺตา ฯเปฯ ปาปสามเณโร อโหสิ ฯเปฯ ทสมํ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
“ได้เห็นสามเณรเปรตลอยขึ้นสู่กลางอากาศ สังฆาฏิของมันถูกไฟติด ลุกโชน จนมันร้องครวญคราง ฯลฯ
ภิกษุทั้งหลาย เปรตนั้นเคยเป็นสามเณรชั่ว” ฯลฯ
ปาปสามเณรสูตรที่ ๑๐ จบ
เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
- ๑ดูเทียบ วิ.มหา. (แปล) ๑/๒๓๐/๒๔๑-๒๔๔
จบ ๑๐. สามเณรสูตร