พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย อนมตัคคสังยุตต์ · ทุติยวรรค
๔. มาตุสูตร เล่ม ๑๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย นิทานวรรค อนมตัคคสังยุตต์ ทุติยวรรค มาตุสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๖ หน้า ๒๕๖–๒๕๖
{๔๔๙}พระผู้พระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้แล้ว ภิกษุเหล่านั้นพากันชื่นชมยินดีพระ
ภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไวยากรณภาษิต
นี้อยู่ จิตของภิกษุชาวเมืองปาวาประมาณ ๓๐ รูปได้พ้นจากอาสวะเพราะไม่ถือมั่นแล้ว (๓)
๔. มาตุสูตร
ว่าด้วยสัตว์โลกที่ไม่เคยเป็นมารดากัน หายาก
{๔๕๐}[๑๓๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
สังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ ... สัตว์โลกที่ไม่เคยเป็นมารดากันมาโดยกาลนานนี้ มิใช่หาได้ง่ายเลย ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าสังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ ... เพียงพอที่จะหลุดพ้นในสังขารทั้งปวงกัน” (๔)
๕. ปิตุสูตร
ว่าด้วยสัตว์โลกที่ไม่เคยเป็นบิดากันหายาก
{๔๕๑}[๑๓๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่พระนครสาวัตถี ...
ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
สังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ ... สัตว์โลกที่ไม่เคยเป็นบิดา
กันมาโดยกาลนานนี้ มิใช่หาได้ง่ายเลย ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่า
สังสารวัฏนี้ไม่มีใครรู้ที่สุดเบื้องต้นเบื้องปลายได้ ... เพียงพอที่จะหลุดพ้น
ในสังขารทั้งปวงกัน” (๕)
จบ ๔. มาตุสูตร