๑๒. ปรัมมรณสูตร เล่ม ๑๖

มิได้เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไปด้วยปัญญาอันยิ่งเองในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ได้ ผู้

ใดสำคัญเราว่าจะปกปิดด้วยอภิญญา ๖ ได้ ผู้นั้นก็ควรสำคัญข้าง ๗ ศอก

หรือ ๗ ศอกครึ่งว่าจะพึงปกปิดด้วยใบตาลได้”

ก็แล ถุลลนันทาภิกษุณีได้สึกไปจากพรหมจรรย์แล้ว (๑๑)

๑๒. ปรัมมรณสูตร

ว่าด้วยสัตว์ตายไปแล้วเกิดอีกหรือไม่เกิด

{๕๒๘}[๑๕๕] สมัยหนึ่ง ท่านพระมหากัสสปะและท่านพระสารีบุตรอยู่ที่ป่า

อิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้พระนครพาราณสี ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรออกจากที่พักผ่อนในเวลาเย็น เข้าไปหาท่านพระมหากัสสปะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ปราศรัยกะท่านพระมหากัสสปะครั้นผ่านการปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไป

แล้ว จึงนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง ท่านพระสารีบุตรนั่งแล้วได้ถามท่าน

พระมหากัสสปะว่า

{๕๒๙}“ดูก่อนท่านกัสสปะ สัตว์หลังจากตายแล้วเกิดอีกหรือ”

ท่านพระมหากัสสปะตอบว่า“ข้อนี้พระผู้มีพระภาคเจ้ามิได้ทรงพยากรณ์ไว้”“สัตว์หลังจากตายแล้วไม่เกิดอีกหรือ”

“แม้ข้อนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าก็มิได้ทรงพยากรณ์ไว้”

“สัตว์หลังจากตายแล้วเกิดก็มี ไม่เกิดก็มีหรือ”

“แม้ข้อนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าก็มิได้ทรงพยากรณ์ไว้”

“สัตว์หลังจากตายแล้วจะว่าเกิดอีกก็ไม่ใช่ ไม่เกิดอีกก็ไม่ใช่หรือ”

“แม้ข้อนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าก็มิได้ทรงพยากรณ์ไว้”

“เพราะเหตุอะไรหรือ ข้อที่กล่าวถึงนั้น ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงมิได้ทรงพยากรณ์ไว้”

“เพราะว่าข้อนั้นไม่มีประโยชน์ ไม่เป็นเบื้องต้นแห่งการประพฤติ

พรหมจรรย์ ย่อมไม่เป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับกิเลสเพื่อเข้าไปสงบ เพื่อรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพาน เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงมิได้ทรงพยากรณ์ไว้”

“ถ้าเช่นนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์ไว้อย่างไรเล่า”

{๕๓๐}“พระผู้มีพระภาคฺเจ้าทรงพยากรณ์ไว้ว่า ‘นี้ทุกข์ นี้เหตุเกิดแห่งทุกข์

นี้ความดับทุกข์ นี้ทางให้ถึงความดับทุกข์”

“ก็เพราะเหตุอะไร ข้อนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงพยากรณ์ไว้”

“เพราะว่าข้อนั้นมีประโยชน์ เป็นเบื้องต้นแห่งการประพฤติพรหมจรรย์ย่อมเป็นไปเพื่อความเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับกิเลส เพื่อเข้าไปสงบ เพื่อรู้ยิ่ง เพื่อตรัสรู้ เพื่อนิพพาน เพราะเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงพยากรณ์ไว้” (๑๒)

๑๓. สัทธัมมปฏิรูปกสูตร

ว่าด้วยเหตุเสื่อมศาสนา

{๕๓๑}[๑๕๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ท่านพระมหากัสสปะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง พระมหากัสสปะนั่งแล้ว

ได้ทูลถามว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอแลเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้

เมื่อก่อนสิกขาบทมีน้อย และภิกษุตั้งอยู่ในพระอรหัตตผลมีมาก และอะไรเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้บัดนี้สิกขาบทมีมาก และภิกษุตั้งอยู่ในพระอรหัตตผลมีน้อย”

{๕๓๒}พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนกัสสปะ ข้อนั้นเป็นอย่างนี้ คือ เมื่อหมู่สัตว์เสื่อมทรามลง พระสัทธรรมกำลังอันตรธานไป สิกขาบทจึงมีมากขึ้น