พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ราธสังยุต · อายาจนวรรค
๗. อนัตตาสูตร เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๙๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๒ ในอายาจนวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ราธสังยุต อายาจนวรรค อนัตตาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๒๗๒–๒๗๒
๔. อนิจจธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจสิ่งที่ไม่เที่ยงเป็นธรรมดา
{๓๙๒} [๑๘๕] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นอนิจจธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๕. ทุกขสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นทุกข์
{๓๙๓} [๑๘๖] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นทุกข์ ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๖. ทุกขธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นทุกข์เป็นธรรมดา
{๓๙๔} [๑๘๗] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นทุกขธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๗. อนัตตาสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นอนัตตา
{๓๙๕} [๑๘๘] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นอนัตตา ... เธอพึงละความพอใจ ...ในสิ่งนั้นเสีย”
๘. อนัตตธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่เป็นอนัตตาเป็นธรรมดา
{๓๙๖} [๑๘๙] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นอนัตตธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
จบ ๗. อนัตตาสูตร