พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ราธสังยุต · อายาจนวรรค
๙. ขยธัมมสูตร เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๙๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๒ ในอายาจนวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ราธสังยุต อายาจนวรรค ขยธัมมสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๒๗๓–๒๗๓
๙. ขยธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่มีความสิ้นไปเป็นธรรมดา
{๓๙๗} [๑๙๐] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นขยธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๑๐. วยธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่มีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา
{๓๙๘} [๑๙๑] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นวยธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๑๑. สมุทยธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งที่มีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา
{๓๙๙} [๑๙๒] “ดูก่อนราธะ สิ่งใดแลเป็นสมุทยธรรม ... เธอพึงละความพอใจ ... ในสิ่งนั้นเสีย”
๑๒. นิโรธธัมมสูตร
ว่าด้วยการละความพอใจในสิ่งมีความดับไปเป็นธรรมดา
{๔๐๐} [๑๙๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
ครั้งนั้นแล ท่านพระราธะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ขอประทานพระวโรกาส พระพุทธเจ้าข้า ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าได้โปรดทรงแสดงธรรมโดยย่อแก่ข้าพระองค์ พอที่
จบ ๙. ขยธัมมสูตร