๑. สมุทยธัมมสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๗

๓. อวิชชาวรรค

๑. สมุทยธัมมสูตร

ว่าด้วยความหมายของอวิชชาและวิชชา

{๓๒๐} [๑๒๖] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ .... นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ มีคำที่กล่าวกันว่า ‘อวิชชา อวิชชา’ ดังนี้ อวิชชาเป็นไฉนหนอแล และบุคคลชื่อว่าเป็นผู้ประกอบด้วยอวิชชาด้วยเหตุเพียงเท่าไร”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ ปุถุชนผู้มิได้สดับแล้วในโลกนี้ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา’ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งเวทนา... ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งสัญญา... ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งสังขาร... ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา’ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมไม่รู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ดูก่อนภิกษุ นี้เรียกว่า ‘อวิชชา’ และบุคคลชื่อว่าเป็นผู้ประกอบด้วยอวิชชา ด้วยเหตุเพียงเท่านี้”

{๓๒๑} เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกษุนั้นทูลถามว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ มีคำที่กล่าวกันว่า ‘วิชชา วิชชา’ ดังนี้ วิชชาเป็นไฉนหนอแล และบุคคลชื่อว่าเป็นผู้ประกอบด้วยวิชชา ด้วยเหตุเพียงเท่าไร”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วในธรรมวินัยนี้ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา’ ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งรูปอันมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘รูปมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งเวทนา.... ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งสัญญา... ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งสังขาร... ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา’ ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ย่อมรู้ประจักษ์ตามความเป็นจริงซึ่งวิญญาณอันมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดาว่า ‘วิญญาณมีความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปเป็นธรรมดา’ ดูก่อนภิกษุ นี้เรียกว่า ‘วิชชา’ และบุคคลชื่อว่าเป็นผู้ประกอบด้วยวิชชาด้วยเหตุเพียงเท่านี้แล”

๒.ทุติยสมุทยธัมมสูตร

ว่าด้วยความหมายของอวิชชา

{๓๒๒} [๑๒๗] สมัยหนึ่ง ท่านพระสารีบุตรและท่านพระมหาโกฏฐิตะอยู่กันที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้พระนครพาราณสี ครั้งนั้นแล ท่านพระมหาโกฏฐิตะออกจากที่พักผ่อนในเวลาเย็น ได้เข้าไปหาท่านพระสารีบุตรถึงที่อยู่ .... แล้วได้ถามท่านพระสารีบุตรว่า “ดูก่อนท่านพระสารีบุตร มีคำที่กล่าวกันว่า