พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · สมาธิสังยุต
๓. วุฏฐานสูตร เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๕๘๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในสมาธิสังยุตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค สมาธิสังยุต วุฏฐานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๙๒–๓๙๒
๓. สมาธิมูลกวุฏฐานสูตร
ว่าด้วยผู้ได้ฌานที่ฉลาดในการออกจากสมาธิ
{๕๘๘} [๖๖๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้ได้ฌานมี ๔ ประเภทเหล่านี้ ๔ ประเภทคือ
อะไรบ้าง คือ ผู้ได้ฌานในโลกนี้
(๑) บางคนฉลาดในการกำหนดองค์สมาธิ แต่ไม่ฉลาดในการออกจากสมาธิ(๒) บางคนฉลาดในการออกจากสมาธิ แต่ไม่ฉลาดในการกำหนดองค์สมาธิ(๓) บางคนไม่ฉลาดในการกำหนดองค์สมาธิและไม่ฉลาดในการออกจากในสมาธิ(๔) บางคนฉลาดในการกำหนดองค์สมาธิและฉลาดในการออกสมาธิ
ใน ๔ ประเภทนั้น ผู้ได้ฌานที่ฉลาดในกำหนดองค์สมาธิและฉลาด
ในการออกจากสมาธิ นับว่าเป็นผู้เลิศ ประเสริฐที่สุด เป็นประธานสูงสุดและดีกว่าผู้ได้ฌานทั้ง ๔ ประเภทนี้ เปรียบเหมือนนมสดเกิดจากแม่โคนมส้มเกิดจากนมสด ...”
๔. สมาธิมูลกกัลลิตสูตร
ว่าด้วยผู้ได้ฌานที่ฉลาดในการทำจิตให้ยินดีในสมาธิ
{๕๘๙} [๖๖๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้ได้ฌานมี ๔ ประเภทเหล่านี้ ๔ ประเภทคือ
อะไรบ้าง คือ ผู้ได้ฌานในโลกนี้
จบ ๓. วุฏฐานสูตร