๕๗. วัสสวลาหกสูตร เล่ม ๑๗

สาวตฺถี ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ โก นุ โข ภนฺเต เหตุ โก ปจฺจโย เยเนกทา เทโว วสฺสตีติ ฯ สนฺติ ภิกฺขุ วสฺสวลาหกา นาม เทวา เตสํ ยทา เอวํ โหติ ยนฺนูน มยํ สกาย รติยา รเมยฺยามาติ เตสนฺตํ เจโตปณิธิมนฺวาย เทโว วสฺสติ ฯ อยํ โข ภิกฺขุ เหตุ อยํ ปจฺจโย เยเนกทา เทโว วสฺสตีติ ฯ

วลาหกสํยุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฯ

ตสฺสุทฺทานํ

เทสนา สุจริตา ปญฺจ ทานูปการปญฺจมํ

สีตํ อุณฺหญฺจ อพฺภญฺจ วาตวสฺสวลาหกาติ ฯ

พระนครสาวัตถี. ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุ เป็นปัจจัย ให้มีฝนในบางคราว พระเจ้าข้า?

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ดูกรภิกษุ พวกเทวดาชื่อว่าวัสสวลาหกมีอยู่เมื่อใด เทวดาพวกนั้นมีความคิดอย่างนี้ว่า ไฉนหนอ พวกเราพึงยินดีด้วยความยินดีของตน เมื่อนั้น ฝนย่อมมีเพราะอาศัยความตั้งใจของเทวดาพวกนั้น. ดูกรภิกษุ ข้อนั้นแลเป็นเหตุ เป็นปัจจัย ให้มีฝนในบางคราว.

จบ สูตรที่ ๕๗.

จบ วลาหกสังยุต.

--------------------------------

รวมพระสูตรที่มีในสังยุตนี้ คือ

๑. เทสนาสูตร ๕๓. สีตวลาหกสูตร

๒. สุจริตสูตร ๕๔. อุณหวลาหกสูตร

๓-๑๒ สีตวลาหกทานูปการสูตรที่ ๑-๑๐ ๕๕. อัพภวลาหกสูตร

๑๓-๕๒ อุณหวลาหกทานูปการาทิสูตรที่ ๑-๕๐ ๕๖. วาตวลาหกสูตร

๕๗. วัสสวลาหกสูตร.