๑. มารสูตร เล่ม ๑๗

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น ท่านพระราธะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่พระองค์ตรัสว่า ‘มาร มาร’ ด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอพระองค์จึงตรัสว่า ‘มาร”

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า “ราธะ เมื่อมีรูป จึงมีมาร มีผู้ทำให้ตายหรือมีผู้ตาย เพราะฉะนั้น เธอจงเห็นรูปว่า ‘เป็นมาร เป็นผู้ทำให้ตาย เป็นผู้ตายเป็นโรค เป็นดุจหัวฝี เป็นดุจลูกศร เป็นของลำบาก เป็นเหตุเกิดแห่งของลำบาก’บุคคลเหล่าใดเห็นรูปนั้นอย่างนี้ บุคคลเหล่านั้นชื่อว่าย่อมเห็นชอบเมื่อมีเวทนา ฯลฯ

เมื่อมีสัญญา ...

เมื่อมีสังขาร ...

เมื่อมีวิญญาณ จึงมีมาร มีผู้ทำให้ตาย หรือมีผู้ตาย เพราะฉะนั้น เธอจงเห็นวิญญาณว่า ‘เป็นมาร เป็นผู้ทำให้ตาย เป็นผู้ตาย เป็นโรค เป็นดุจหัวฝีเป็นดุจลูกศร เป็นของลำบาก เป็นเหตุเกิดแห่งของลำบาก’ บุคคลเหล่าใดเห็นวิญญาณนั้นอย่างนี้ บุคคลเหล่านั้นชื่อว่าย่อมเห็นชอบ”“ก็ความเห็นชอบมีประโยชน์อย่างไร พระพุทธเจ้าข้า”

“ราธะ ความเห็นชอบมีประโยชน์ทำให้เบื่อหน่าย”

“ก็ความเบื่อหน่ายมีประโยชน์อย่างไร พระพุทธเจ้าข้า”

“ความเบื่อหน่ายมีประโยชน์ทำให้คลายกำหนัด”

“ก็ความคลายกำหนัดมีประโยชน์อย่างไร พระพุทธเจ้าข้า”

“ความคลายกำหนัดมีประโยชน์ทำให้หลุดพ้น”

“ก็ความหลุดพ้นมีประโยชน์อย่างไร พระพุทธเจ้าข้า”

“ความหลุดพ้นมีประโยชน์ทำให้นิพพาน”

“ก็นิพพานเล่ามีประโยชน์อย่างไร พระพุทธเจ้าข้า”

“ราธะ เธอถามมากเกินไปแล้ว เธอไม่อาจกำหนดขอบเขตของปัญหาได้เพราะกุลบุตรย่อมอยู่ประพฤติพรหมจรรย์ที่หยั่งลงสู่นิพพาน มีนิพพานเป็นจุดมุ่งหมาย มีนิพพานเป็นที่สุด”

มารสูตรที่ ๑ จบ