พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ทิฏฐิสังยุต · ทุติยเปยยาล
๒๑. รูปีจอรูปีจอัตตาสูตร เล่ม ๑๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในทุติยเปยยาลมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ทิฏฐิสังยุต ทุติยเปยยาล รูปีจอรูปีจอัตตาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)
ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่
ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๐๗–๕๐๗
๒๑. รูปีจอรูปีจอัตตสูตร
ว่าด้วยอัตตาทั้งที่มีรูป ทั้งที่ไม่มีรูป
[๔๕๒] กรุงสาวัตถี. อัตตาทั้งที่มีรูป ทั้งที่ไม่มีรูป หลังจากตายไปแล้ว ย่อมไม่สลายไป ฯลฯ
จบ รูปีจอรูปีจอัตตสูตร
อรรถกถารูปีขอรูปีจอัตตสูตรที่ ๒๑
บทว่า รูปีจอรูปีจ ได้แก่ อารมณ์และฌาน คือ ทิฏฐิที่ยึดถือ(อารมณ์และฌาน) ว่า เป็น อัตตา.
จบ อรรถกถารูปีจอรูปีจอัตตสูตร
๒๒. เนวรูปีนารูปีอัตตสูตร
ว่าด้วยอัตตาที่มีรูปก็หามิได้ ไม่มีรูปก็หามิได้
[๔๕๓] ฯลฯ อัตตาที่มีรูปก็หามิได้ ไม่มีรูปก็หามิได้ หลังจากตายไปแล้ว ย่อมไม่สลายไป ฯลฯ
จบ เนวรูปีนารูปีอัตตสูตร
อรรถกถาเนวรูปีนารูปีอัตตาสูตรที่ ๒๒
บทว่า เนวรูปีนารูปี ได้แก่ ทิฏฐิที่ยึดถือด้วยเหตุเพียง ตักกะ(การตรึก)
จบ อรรถกถาเนวรูปีนารูปีอัตตาสูตร
จบ ๒๑. รูปีจอรูปีจอัตตาสูตร