๙. สัททายมานสูตร เล่ม ๒๕

๕. โสณวรรค ๑๐. จูฬปันถกสูตร

๙. สธายมานสูตร

ว่าด้วยการพูดเพ้อเจ้อ

{๑๒๕} [๔๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จจาริกไปในแคว้นโกศลพร้อมด้วย ภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ก็ครั้งนั้นแล ชายหนุ่มหลายคนเดินคุยกันส่งเสียงดัง ผ่านพระผู้มีพระภาคเจ้าไปไม่ไกลนัก พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตร เห็นพวกชายหนุ่มที่เดินคุยกันไปอย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

พวกคนที่หลงลืมสติ ยกตนว่าฉลาด ช่างพูด

เจ้าคารม ยื่นปากพูดไปตามที่ตนปรารกนา แต่ไม่รู้ว่า

เหตุชักพาไปสู่ความไร้ยางอายเป็นต้นมาจากคำพูดของตน

๑๐. จูฬปันถกสูตร

ว่าด้วยการตั้งสติ

{๑๒๖} [๕๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระ จูฬปันถกะนั่งขัดสมาธิตั้งกายตรง ดำรงสติมั่นอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้า