๖. ปิณโฑลภารทวาชสูตร เล่ม ๒๕

๔. เมฆิยวรรค ๖. ปิณโฑลภารทวาชสูตร

จิตของพญาช้างที่มีงางามดุจงอนรถนี้ เสมอด้วย

พระหฤทัยของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ เพราะยินดี

ในป่าตามลำพังเช่นเดียวกัน

๖. ปิณโฑลภารทวาชสูตร

ว่าด้วยคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

{๑๐๐} [๓๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระปิณโฑลภารทวาชะผู้ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร การเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร การนุ่งห่มผ้าบังสุกุลเป็นวัตร การนุ่งห่มผ้าไตรจีวรเป็นวัตร มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัด ไม่คลุกคลีกับหมู่คณะ บำเพ็ญความเพียร เป็นธุตวาท ประกอบอธิจิตอยู่เนือง ๆ นั่งขัดสมาธิตั้งกายตรงอยู่ ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงเห็นท่านพระปิณโฑลภารทวาชะผู้ถือการ อยู่ป่าเป็นวัตร การเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร การนุ่งห่มผ้าบังสุกุลเป็นวัตร การนุ่งห่มผ้าไตรจีวรเป็นวัตร มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัด ไม่คลุกคลีกับหมู่คณะ บำเพ็ญความเพียร เป็นธุตวาท ประกอบอธิจิตอยู่เนือง ๆ นั่งขัดสมาธิตั้งกายตรงอยู่อย่างนั้น

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

การไม่ว่าร้ายใคร ๑ การไม่ทำร้ายใคร ๑ การสำรวม

ในพระปาติโมกข์ ๑ การรู้จักประมาณในอาหาร ๑

การนอนการนั่งในที่สงัด ๑ การประกอบความเพียร

ในอธิจิต ๑ นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

๗. สารีปุตตสูตร

ว่าด้วยพระมุนีผู้ไม่มีความโศก

{๑๐๑} [๓๗] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรผู้มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัด ไม่คลุกคลีกับหมู่คณะ บำเพ็ญความเพียร ประกอบอธิจิตอยู่เนือง ๆ นั่งขัดสมาธิตั้งกายตรงอยู่ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาคเจ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทอดพระเนตรเห็นท่านพระสารีบุตรผู้มีความปรารถนาน้อย สันโดษ ชอบสงัด ไม่คลุกคลีกับหมู่คณะ บำเพ็ญความเพียรประกอบอธิจิตอยู่เนือง ๆ นั่งขัดสมาธิตั้งกายตรงอยู่อย่างนั้นลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรง เปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า