พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ ติกนิบาต · วรรคที่ ๔
๗. ธรรมสูตร เล่ม ๒๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๖๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ ติกนิบาต วรรคที่ ๔ ธรรมสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๕ หน้า ๔๔๔–๔๔๖
ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า
ภิกษุผู้พิจารณาเห็นกายเป็นของไม่งาม ตั้งสติไว้ที่
ลมหายใจเข้าออก มีความเพียรไม่หยุดหย่อน เห็นแจ้ง
นิพพานอันเป็นที่สงบระงับสังขารทั้งปวง
ภิกษุนั้นแลจัดว่าเป็นผู้เห็นโดยชอบ พากเพียรอยู่ ย่อม
หลุดพ้นได้ในเพราะนิพพานอันเป็นที่สงบระงับสังขาร
ทั้งปวงนั้น ภิกษุนั้นแลบรรลุอภิญญา ๖ สงบระงับแล้ว
ก้าวล่วงโยคะ ๔ ได้แล้วชื่อว่าเป็นมุนี
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความแม้นี้ไว้แล้ว ข้าพเจ้าก็ได้สดับมาแล้วอย่างนี้
๗. ธัมมานุธัมมปฏิปันนสูตร
ว่าด้วยผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม
{๒๖๕} [๘๖] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมย่อมมีสภาวะสมควรที่จะกล่าวได้ดังนี้ว่า เป็นผู้ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม คือ เมื่อกล่าว
- ๑ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม หมายถึงเป็นผู้ปฏิบัติข้อปฏิบัติอันเป็นส่วนเบื้องต้นมีความบริสุทธิ์แห่งศีลเป็นต้นที่คล้อยตามคือเป็นเหตุให้ลุถึงธรรมระดับสูงคือโลกุตตรธรรม(ที.ปา.อ. ๒๑๘ สํ.นิ.อ. ๓๙, ขุ.อิติ.อ. ๓๐๖)
ย่อมกล่าวแต่ธรรมอย่างเดียว ไม่กล่าวอธรรม เมื่อตรึก ย่อมตรึกถึงวิตกที่เป็นธรรม ไม่ตรึกถึงวิตกที่เป็นอธรรม ก็หรือว่าเป็นผู้มีอุเบกขา เพราะเว้นการกล่าวอธรรมและการตรึกถึงอธรรมทั้งสองนั้นได้ย่อมอยู่อย่างผู้มีสติสัมปชัญญะ”ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์อย่างนี้ว่า
ภิกษุผู้ยินดีพอใจในธรรม พิจารณาธรรมอยู่
เนือง ๆ ระลึกถึงธรรมอยู่เนือง ๆ ย่อมไม่เสื่อมจาก
ภิกษุผู้เดิน ยืน นั่ง หรือนอนอยู่ก็ตาม ทำจิตของ
ตนให้สงบอยู่ในภายในได้ ย่อมบรรลุถึงความสงบ
(คือนิพพาน) ได้แน่นอน
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้
- ๑ย่อมกล่าวแต่ธรรมหมายถึงกล่าวเฉพาะธรรมคือกถาวัตถุ ๑๐ ไม่กล่าวอธรรม หมายถึง ไม่กล่าวเรื่องความมักมากเป็นต้นอันตรงข้ามกับกถาวัตถุ ๑๐ นั้น (ขุ.อิติ.อ. ๓๐๖)
- ๒วิตกที่เป็นธรรม หมายถึงกุศลวิตกมีเนกขัมมวิตกเป็นต้น วิตกที่ไม่เป็นธรรม หมายถึงอกุศลวิตกมีกามวิตกเป็นต้น (ขุ.อิติ.อ. ๓๐๗)
- ๓เป็นผู้มีอุเบกขา ในที่นี้หมายถึงเป็นผู้ติดตามเอาใจใส่ในข้อปฏิบัติเช่นนั้น กล่าวคือพอกพูนเฉพาะการเจริญสมถะและวิปัสสนาอยู่เท่านั้น หรือวางเฉยในการปฏิบัติสมถะ หมั่นประกอบอยู่ แต่หน้าที่ที่ควรทำในวิปัสสนาเท่านั้น (ขุ.อิติ.อ. ๓๐๗)
- ๔ธรรม ในที่นี้หมายถึงธรรมคือสมถะแสะวิปัสสนา หรือคุณธรรมีศีลเป็นต้น (ขุ.อิติ.อ. ๓๐๗
- ๕สัทธรรม ธรรมฝ่ายดี ในที่นี้หมายถึงโพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ และโลกุตตรธรรม ๙ ประการ (ขุ.อิติ.อ. ๓๐๗-๓๐๘)
๔. จตุตถวรรค ๘. อันธกรณสูตร
๘. อันธกรณสูตร
ว่าด้วยวิตกที่ทำให้มืดมนและที่ไม่ทำให้มืดมน
{๒๖๖} [๘๗] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า
“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อกุศลวิตกที่ทำให้มืดมน ทำให้ไม่มีปัญญาจักษุทำให้ไม่รู้ เป็นตัวดับปัญญา เป็นไปในฝ่ายให้เกิดทุกข์ ไม่เป็นไปนิพพานนี้มี ๓ ประการ อกุศลวิตก ๓ ประการคืออะไรบ้าง คือ
๑. กามวิตก ความตรึกในกาม
๒. พยาปาทวิตก ความตรึกในการปองร้าย
๓. วิหิงสาวิตก ความตรึกในการเบียดเบียน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อกุศลวิตกที่ทำให้มืดมน ทำให้ไม่มีปัญญาจักษุ ทำให้ไม่รู้เป็นตัวดับปัญญาเป็นไปในฝ่ายให้เกิดทุกข์ ไม่เป็นไปเพื่อนิพพานนี้มี ๓ ประการนี้แล{๒๖๗} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กุศลวิตกที่ไม่ทำให้มืดมน ทำให้มีปัญญาจักษุทำให้รู้ ทำให้ปัญญาเจริญ เป็นไปในฝ่ายให้เกิดสุข เป็นไปเพื่อนิพพานนี้มี ๓ ประการ กุศลวิตก ๓ ประการคืออะไรบ้าง คือ
๑. เนกขัมมวิตก ความตรึกในการออกบวช
๒. อัพยาปาทวิตก ความตรึกในการไม่ปองร้าย
๓. อวิหิงสาวิตก ความตรึกในการไม่เบียดเบียน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย กุศลวิตกที่ไม่ทำให้มืดมน ทำให้มีปัญญาจักษุทำให้รู้ ทำให้ปัญญาเจริญ เป็นไปในฝ่ายให้เกิดสุข เป็นไปเพื่อนิพพานนี้มี ๓ ประการนี้แล”
จบ ๗. ธรรมสูตร