๙. โมทสูตร เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ

สงฆ์แตกกันนั้น ชนทั้งหลายผู้ยังไม่เลื่อมใสก็ไม่เลื่อมใส และผู้ที่เลื่อมใสอยู่แล้ว บางพวกก็หมดความเลื่อมใส”

ในพระสูตรนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

ผู้ทำลายสงฆ์ต้องไปเกิดในอบาย ตกนรกอยู่ชั่วกัลป์

ผู้มีความยินดีเข้าร่วมด้วย ตั้งอยู่ในอธรรม ย่อมเสื่อม

จากมรรค ผล นิพพาน ผู้นั้นครั้นทำลายสงฆ์ผู้พร้อม

เพรียงกันแล้วต้องหมกไหม้อยู่ในนรกชั่วกัลป์

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวแล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนื้

๙. สังฆสามัคคีสูตร

ว่าด้วยคุณของการทำหมู่คณะให้สามัคคีกัน

{๑๙๗} [๑๙] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมอย่างหนึ่งเมื่อเกิดขึ้นในโลกย่อมเกิดขึ้น เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ชนหมู่มาก เพื่อประโยซน์เกื้อกูลและความสุข แก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ธรรมอย่างหนึ่งนั้นคืออะไร คือ ความสามัคคีของหมู่คณะ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เมื่อหมู่คณะพร้อมเพรียงกันอยู่ ย่อมไม่มีความบาดหมางกัน ไม่มีการด่าว่ากัน ไม่มีการดูหมิ่นกัน ไม่ขับไล่กัน เพราะสามัคคีของหมู่คณะนั้น ชนทั้งหลายผู้ยังไม่เลื่อมใสก็เลื่อมใส และผู้ที่เลื่อมใสอยู่แล้วก็จะเพิ่มความเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น”

๓. ตติยวรรค ๑๐. ปทุฏฐจิตตสูตร

ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า

ความพร้อมเพรียงของหมู่คณะนำความสุขมาให้

และการอนุเคราะห์ช่วยเหลือหมู่คณะที่พร้อมเพรียงกันก็

นำความสุขมาให้ ผู้ยินดีในหมู่คณะที่พร้อมเพรียงกัน

ดำรงอยู่ในธรรม ย่อมไม่เสื่อมจากมรรค ผล นิพพาน

ผู้นั้นครั้นทำหมู่คณะให้สามัคคีกันแล้วย่อมบันเทิงใน

สวรรค์ชั่วกัลป์

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๑๐. ปทุฏฐจิตตสูตร

ว่าด้วยจิตเศร้าหมองต้องไปทุคติ

{๑๙๘} [๒๐] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราใช้จิตของเรากำหนดรู้วาระจิตของบุคคลบางคนในโลกนี้ซึ่งมีจิตขุ่นมัวได้ว่า ‘ถ้าเขาตายไปเวลานี้ จะต้องตกนรก เหมือนถูกนำไปฝังไว้’ ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะจิตของเขาขุ่นมัว ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะเหตุที่มีจิตขุ่นมัวนั่นเอง สัตว์บางพวกในโลกนี้หลัง จากตายไปจึงเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก”