๑๐. ชาคริยสูตร เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ

เพราะเหตุนั้นแล ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงเป็นผู้

ยินดีในฌาน มีจิตตั้งมั่นอยู่ทุกขณะ มีความเพียร มี

ปกติเห็นที่สุดคือความสิ้นไปของการเกิด พิชิตพญามาร

และหมู่เสนาได้ เป็นผู้พ้นจากการเกิดและตายได้เด็ดขาด

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๑๐. ชาคริยสูตร

ว่าด้วยผู้ตื่นอยู่ย่อมได้รับผล ๒ ประการ

{๒๒๕} [๔๗] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุพึงเป็นผู้ตื่นในการหมั่นประกอบกัมมัฏฐาน พึงอยู่อย่างมีสติ มีสัมปชัญญะ มีจิตตั้งมั่น เบิกบาน เลื่อมใส และเป็น

๒. ทุติยวรรค ๑๐. ชาคริยสูตร

ผู้พิจารณาเห็นว่าสมควรแก่กาลในกุศลธรรมทั้งหลายในการหมั่นประกอบ กัมมัฏฐานนั้น

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อภิกษุเป็นผู้ตื่นในการหมั่นประกอบกัมมัฏฐานอยู่อย่างมีสติ มีสัมปชัญญะ มีจิตตั้งมั่น เบิกบาน เลื่อมใส และเป็นผู้พิจารณาเห็นว่าสมควรแก่กาลในกุศลธรรมทั้งหลายในการหมั่นประกอบ กัมมัฏฐานนั้นอยู่ พึงหวังผลอย่างใดอย่างหนึ่งใน ๒ อย่างได้ คือ อรหัตผล ในปัจจุบัน หรือไม่ก็ความเป็นพระอนาคามีในเมื่อยังมีอุปาทานเหลืออยู่”ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไวัแล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนื้ว่าเธอทั้งหลายผู้หลับแล้วจงรีบตื่น ผู้ตื่นอยู่จงฟัง

คำนี้ของเรา ความเป็นผู้ตื่นเป็นคุณดีกว่าความหลับ

เพราะว่าภัยย่อมไม่มีแก่ผู้ตื่นอยู่

ภิกษุผู้ตื่นอยู่ มีสติ มีสัมปชัญญะ มีจิตตั้งมั่น

เบิกบาน เลื่อมใส พิจารณาเห็นธรรมโดยชอบตามกาล

สมควร เป็นผู้มีสมาธิเป็นธรรมเอกผุดขึ้น ก็จะพึง

กำจัดความมืดคืออวิชชาได้

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ

เพราะเหตุนั้น ภิกษุพึงประพฤติธรรมเป็นเหตุให้

ตื่น มีความเพียร มีปัญญารักษาตน มีปกติเข้าฌาน ตัด

สังโยชน์ในชาติและชราได้แล้ว ก็จะพึงสัมผัสสัมโพธิญาณ

อันยอดเยี่ยมได้ในอัตภาพนี้แหละ

พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวนี้ไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วอย่างนี้

๑๑. อาปายิกสูตร

ว่าด้วยคน ๒ ประเภทเกิดในอบาย

{๒๒๖} [๔๘] ความจริง พระสูตรนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นพระอรหันต์ ได้ตรัสไว้แล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้สดับมาแล้วว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คน ๒ ประเภทนี้จักเกิดในอบาย จักเกิดในนรกเพราะไม่ละความประพฤติชั่ว คน ๒ ประเภทคืออะไรบ้าง คือ

(๑) ผู้ไม่ประพฤติพรหมจรรย์ แต่ปฏิญญาว่าประพฤติพรหมจรรย์

(๒) ผู้ใส่ความภิกษุผู้ประพฤติพรหมจรรย์บริสุทธิ์บริบูรณ์ด้วยอพรหมจรรย์ ที่ไม่มีมูลความจริง

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย คน ๒ ประเภทนี้แลจะเกิดในอบาย จะเกิดในนรกเพราะไม่ละความประพฤติชั่วนี้”ในพระสูตรนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้ไว้แล้ว จึงตรัสพระคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า