ปัจจยปฏิสังยุตวารกถา เปยยาล ๑๕ หมวด เล่ม ๑

ปัจจยปฏิสังยุตตวารกถา เปยยาล ๑๕ หมวด

ปัจจัตตวจนวาร ๕ หมวด

{๒๗๙} [๒๒๐] ๑. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดอยู่ในวิหารของท่านภิกษุนั้นเข้าแล้ว เข้าอยู่ เข้าได้แล้ว เป็นผู้ได้ เป็นผู้ชำนาญ ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ๔ อย่าง ... ๕ อย่าง ... ๖ อย่าง ... ๗ อย่าง คือ (๑) เบื้องต้น เธอรู้ว่าจักกล่าวเท็จ (๒) กำลังกล่าว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จอยู่ (๓) ครั้นกล่าวแล้ว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จแล้ว (๔) อำพรางความเห็น (๕) อำพรางความถูกใจ (๖) อำพรางความชอบใจ (๗) อำพรางความจริง เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดอยู่ในวิหารของท่าน ภิกษุนั้นเข้าแล้ว

เข้า...อยู่ เข้า..ได้แล้ว เป็นผู้ได้ เป็นผู้ชำนาญ ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ...โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรค์มีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดอยู่ในวิหารของท่าน ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอน

ราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดอยู่ในวิหารของท่าน จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

{๒๘๐} ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดอยู่ในวิหารของท่าน ภิกษุนั้นเข้าแล้ว เข้า...อยู่ เข้า...ได้แล้ว เป็นผู้ได้ เป็นผู้ชำนาญ ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

[๒๒๑] ๒. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดห่มจีวรของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ๔ อย่าง ... ๕ อย่าง ... ๖ อย่าง ... ๗ อย่าง คือ (๑) เบื้องต้น เธอรู้ว่าจักกล่าวเท็จ (๒) กำลังกล่าว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จอยู่ (๓) ครั้นกล่าวแล้ว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จแล้ว (๔) อำพรางความเห็น (๕) อำพรางความถูกใจ (๖) อำพรางความชอบใจ (๗) อำพรางความจริง เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดห่มจีวรของท่าน ภิกษุนั้นเข้า... แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ เป็นผู้ชำนาญ ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ

ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดห่มจีวรของท่าน ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดห่มจีวรของท่าน จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดห่มจีวรของท่าน ภิกษุนั้นเข้า... แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

๓. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดฉันบิณฑบาตของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ๔ อย่าง ... ๕ อย่าง ... ๖ อย่าง ... ๗ อย่าง คือ (๑) เบื้องต้น เธอรู้ว่าจักกล่าวเท็จ (๒) กำลังกล่าว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จอยู่ (๓) ครั้นกล่าวแล้ว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จแล้ว (๔) อำพรางความเห็น (๕) อำพรางความถูกใจ (๖) อำพรางความชอบใจ (๗) อำพรางความจริง เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดฉันบิณฑบาตของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว

... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรค์มีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า

“ภิกษุใดฉันบิณฑบาตของท่าน ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ...ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดฉันบิณฑบาตของท่าน จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุ

นั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดฉันบิณฑบาตของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

๔. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดใช้สอยเสนาสนะของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ๔ อย่าง ... ๕ อย่าง ... ๖ อย่าง ... ๗ อย่าง คือ (๑) เบื้องต้น เธอรู้ว่าจักกล่าวเท็จ (๒) กำลังกล่าว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จอยู่ (๓) ครั้นกล่าวแล้ว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จแล้ว (๔) อำพรางความเห็น (๕) อำพรางความถูกใจ (๖) อำพรางความชอบใจ (๗) อำพรางความจริง เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดใช้สอยเสนาสนะของท่าน

ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดใช้สอยเสนาสนะของท่าน ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ...ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า ‘'ภิกษุใดใช้สอยเสนาสนะของท่าน จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดใช้สอยเสนาสนะของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

๕. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดบริโภคคิลานปัจจัยเภลัชบริขารของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ๔ อย่าง ... ๕ อย่าง ... ๖ อย่าง ... ๗ อย่าง คือ (๑) เบื้องต้น พอรู้ว่าจักกล่าวเท็จ (๒) กำลังกล่าว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จอยู่ (๓) ครั้นกล่าวแล้ว ก็รู้ว่ากล่าวเท็จแล้ว (๔) อำพรางความเห็น (๕) อำพรางความถูกใจ (๖) อำพรางความชอบใจ (๗) อำพรางความจริง เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดบริโภคคิลานปัจจัยเภลัชบริขารของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ...

เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ...อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปฐาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดบริโภคคิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่าน

ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดบริโภคคิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่าน จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ภิกษุใดบริโภคคิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่าน ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... เมื่อคนอื่นเข้าใจ ต้องอาบัติถุลลัจจัย เมื่อเขาไม่เข้าใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

จบ ปัจจัตตวจนวาร

กรณวจนวาร ๕ หมวด

๑. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “วิหารของท่านอันภิกษุใดอยู่แล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “วิหารของท่านอันภิกษุใดอยู่แล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล... อนาคามิผล... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “วิหารของท่านอันภิกษุใดอยู่แล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “วิหารของท่านอันภิกษุใดอยู่แล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “วิหารของท่านอันภิกษุใดอยู่แล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌาน

ในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

๒. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “จีวรของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “จีวรของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “จีวรของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “จีวรของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “จีวรของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๓. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “บิณฑบาตของท่านอันภิกษุใดฉันแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “บิณฑบาตของท่านอันภิกษุใดฉันแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “บิณฑบาตของท่านอันภิกษุใดฉันแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว. .. ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว... ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “บิณฑบาตของท่านอันภิกษุใดฉันแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “บิณฑบาตของท่านอันภิกษุใดฉันแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๔. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “เสนาสนะของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ...

เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “เสนาสนะของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “เสนาสนะของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ...ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “เสนาสนะของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “เสนาสนะของท่านอันภิกษุใดใช้สอยแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... ซึ่งจตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๕. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “คิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่าน อันภิกษุใดบริโภคแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “คิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่านอันภิกษุใดบริโภคแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “คิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่านอันภิกษุใดบริโภคแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ...ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “คิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่านอันภิกษุใดบริโภคแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “คิลานปัจจัยเภสัชบริขารของท่านอันภิกษุใดบริโภคแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานใน สุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

อุปโยควจนวาร ๕ หมวด

๑. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายวิหารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายวิหารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายวิหารแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ...ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ...ถอนโทสะได้แล้ว... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว...” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายวิหารแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายวิหารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

๒. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายจีวรแล้ว ภิกษุนั้นเข้าแล้ว เข้าอยู่ เข้าได้แล้ว เป็นผู้ได้ เป็นผู้ชำนาญ ทำให้แจ้งแล้ว ซึ่งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายจีวรแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ...วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายจีวรแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ...ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายจีวรแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายจีวรแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๓. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายบิณฑบาตแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายบิณฑบาตแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายบิณฑบาตแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอน ราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายบิณฑบาตแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายบิณฑบาตแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๔. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายเสนาสนะแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายเสนาสนะแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ

... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า "“ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายเสนาสนะแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอน ราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ...ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายเสนาสนะแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายเสนาสนะแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ...ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

๕. ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายคิลานปัจจัยเภลัชบริขารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ... เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌาน” ด้วยอาการ ๓ อย่าง ... ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายคิลานปัจจัยเภสัชบริขารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ...

เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งทุติยฌาน ... ตติยฌาน ... จตุตถฌาน ... สุญญตวิโมกข์ ... อนิมิตตวิโมกข์ ... อัปปณิหิตวิโมกข์ ... สุญญตสมาธิ ... อนิมิตตสมาธิ ... อัปปณิหิตสมาธิ ... สุญญตสมาบัติ ... อนิมิตตสมาบัติ ... อัปปณิหิตสมาบัติ ... วิชชา ๓ ... สติปัฏฐาน ๔ ... สัมมัปปธาน ๔ ... อิทธิบาท ๔ ... อินทรีย์ ๕ ... พละ ๕ ... โพชฌงค์ ๗ ... อริยมรรคมีองค์ ๘ ... โสดาปัตติผล ... สกทาคามิผล ... อนาคามิผล ... อรหัตตผล” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใดได้ถวายคิลานปัจจัย เภสัชบริขารแล้ว ภิกษุนั้นสละราคะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอน ราคะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโทสะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอนโทสะได้แล้ว ... ภิกษุนั้นสละโมหะได้แล้ว ... คาย ... ปล่อย ... ละ ... สลัด ... เพิก ... ถอน โมหะได้แล้ว” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใด ได้ถวายคิลานปัจจัยเภสัชบริขารแล้ว จิตของภิกษุนั้นปลอดจากราคะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโทสะ ... จิตของภิกษุนั้นปลอดจากโมหะ” ...

ภิกษุกล่าวเท็จทั้งที่รู้อยู่ว่า “ท่านอาศัยภิกษุใด ได้ถวายคิลานปัจจัยเภสัชบริขารแล้ว ภิกษุนั้นเข้า...แล้ว ... เข้า...อยู่ ... เข้า...ได้แล้ว ... เป็นผู้ได้ ...เป็นผู้ชำนาญ ... ทำให้แจ้งปฐมฌานในสุญญาคาร ... ทุติยฌานในสุญญาคาร ... ตติยฌานในสุญญาคาร ... จตุตถฌานในสุญญาคาร” ...

จบ เปยยาล ๑๕ หมวด

จบ ปัจจยปฏิสังยุตตวารกถา

(จบ จักกเปยยาลแห่งอุตตริมนุสสธรรม)

อนาปัตติวาร

{๒๘๑} [๒๒๒] ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

ภิกษุผู้สำคัญว่าได้บรรลุ ๑ ภิกษุผู้ไม่ประสงค์จะกล่าวอวด ๑ ภิกษุผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุผู้มีจิตฟุ้งซ่าน ๑ ภิกษุผู้กระสับกระส่ายเพราะเวทนา ๑ ภิกษุผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑

คาถารวมเรื่องวินีตวัตถุ

{๒๘๒} เรื่องสำคัญว่าได้บรรลุ ๑ เรื่อง เรื่องอยู่ป่า ๑ เรื่อง

เรื่องเที่ยวบิณฑบาต ๑ เรื่อง เรื่องอุปัชฌาย์ ๒ เรื่อง

เรื่องอิริยาบถ ๔ เรื่อง เรื่องละสังโยชน์ ๑ เรื่อง

เรื่องธรรมในที่ลับ ๒ เรื่อง เรื่องวิหาร ๑ เรื่อง

เรื่องบำรุง ๑ เรื่อง เรื่องทำไม่ยาก ๑ เรื่อง

เรื่องความเพียร ๑ เรื่อง เรื่องไม่กลัวความตาย ๑ เรื่อง

เรื่องเดือดร้อนใจ ๑ เรื่อง เรื่องประกอบชอบ ๑ เรื่อง

เรื่องปรารภความเพียร ๑ เรื่อง เรื่องประกอบความเพียร ๑ เรื่อง

เรื่องอดกลั้นเวทนา ๒ เรื่อง เรื่องพราหมณ์ ๕ เรื่อง

เรื่องพยากรณ์มรรคผล ๓ เรื่อง เรื่องครองเรือน ๑ เรื่อง

เรื่องห้ามกาม ๑ เรื่อง เรื่องยินดี ๑ เรื่อง

เรื่องหลีกไป ๑ เรื่อง เรื่องอัฏฐิสังขลิกเปรต ๑ เรื่อง

เรื่องมังสเปสิเปรต เคยเป็นนายโคฆาตก์ ๑ เรื่อง

เรื่องมังสปิณฑเปรต เคยเป็นพรานนก ๑ เรื่อง

เรื่องนิจฉวิเปรต เคยเป็นคนฆ่าแกะ ๑ เรื่อง

เรื่องอสิโลมเปรต เคยเป็นคนฆ่าสุกร ๑ เรื่อง