พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ · ปาฏิเทสนียกัณฑ์
บทสรุป เล่ม ๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๙๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๕ ในปาฏิเทสนียกัณฑ์มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาฏิเทสนียกัณฑ์ บทสรุป (ฉบับหลวง เล่ม ๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒ หน้า ๗๔๐–๗๔๑
บทสรุป
{๗๙๙} ท่านทั้งหลาย ธรรมคือปาฏิเทสนียะ ๔ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้วแล ข้าพเจ้าขอถามท่านทั้งหลายในธรรมคือปาฏิเทสนียะ ๔ สิกขาบทนั้นว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่ ๒ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่ ๓ ว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วหรือ” ท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์ แล้วในธรรมคือปาฏิเทสนียะ ๔ สิกขาบทนี้ เหตุนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอทรงความข้อนี้ไว้ด้วยอาการอย่างนี้
จบ ปาฏิเทสนียกัณฑ์
ท่านทั้งหลาย ก็ธรรมคือเสขิยะเหล่านี้แลมาสู่อุทเทส
๑. ปริมณฑลวรรค
หมวดว่าด้วยการนุ่งห่มเป็นปริมณฑล
สารูป ๒๖ สิกขาบท
สิกขาบทที่ ๑
{๘๐๐} [๕๗๖] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้น พวกภิกษุฉัพพัคคีย์นุ่งผ้าเลื้อยหน้าบ้าง เลื้อยหลังบ้าง ชาวบ้านพากัน เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนพระสมณะเชื้อสายพระศากยบุตรจึง
- ๑เสขิยกัณฑ์ ตอนหรือส่วนว่าด้วยเสขิยะ คำว่า เสขิยะ แปลว่า ข้อปฏิบัติอันเป็นสมบัติของท่าน ผู้ยังต้องศึกษา) (วิ.อ. ๓/๔๘๖) เป็นชื่อสิกขาบทที่ว่าด้วยธรรมเนียมและมารยาทที่ภิกษุพึงศึกษา หรือพึงฝึกฝนปฏิบัติ เป็นพระพุทธบัญญัติที่เน้นการวางกิริยาทางกายและวาจาให้เหมาะแก่ความเป็นภิกษุ ไม่ได้เป็นชื่ออาบัติ แต่ปรับอาบัติทุกกฏแก่ภิกษุผู้ล่วงละเมิดหรือไม่ปฏิบัติตาม ทุกสิกขาบท มี ๗๕ สิกขาบท แบ่งเป็น ๗ วรรค คือ (๑) ปริมัณฑลวรรค (๒) อุชชัคฆิกวรรค (๓) ขัมภกตวรรค (๔) สักกัจจวรรค (๕) กพฬวรรค (๖) สุรุสุรุวรรค (๗) ปาทุกาวรรค ซึ่งแต่ละวรรคมี ๑๐ สิกขาบท ยกเว้นวรรคที่ ๗ มี ๑๕ สิกขาบท และแบ่งเป็น ๔ กลุ่มตาม สาระสำคัญ คือ (๑) สารูป ว่าด้วยธรรมเนียมควรประพฤติในเวลาเข้าหมู่บ้าน มี ๒๖ สิกขาบท คือวรรคที่ ๑-๒ และอีก ๖ สิกขาบทต้นของวรรคที่ ๓ (๒) โภชนปฏิสังยุต ว่าด้วยธรรมเนียมในการรับบิณฑบาตรวมถึงการขบฉันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มี ๓๐ สิกขาบท คือ ๔ สิกขาบท ท้ายของวรรคที่ ๓ ไปจนถึง ๖ สิกขาบทต้นของวรรคที่ ๖ (๓) ธัมมเทสนาปฏิสังยุต ว่าด้วยธรรมเนียมในการแสดงธรรมให้ถูกกาลเทศะและบุคคล มี ๑๖ สิกขาบท คือ ๔ สิกขาบท ท้ายของวรรคที่ ๖ และอีก ๑๒ สิกขาบทของวรรคที่ ๗ (๔) ปกิฌณกะ ว่าด้วยธรรมเนียมในการ ขับถ่ายของภิกษุ มี ๓ สิกขาบท คือ ๓ สิกขาบทท้ายของวรรคที่ ๗
จบ บทสรุป