ทายกสร้างวิหารเป็นต้นถวาย เล่ม ๔

อถ โข ภควา ราชคเห ยถาภิรนฺตํ วิหริตฺวา, เยน สาวตฺถี, เตน จาริกํ ปกฺกามิ, อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน, เยน สาวตฺถี, ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน โกสเลสุ ชนปเท อุเทเนน อุปาสเกน สํฆํ อุทฺทิสฺส วิหาโร การาปิโต โหติ. โส ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปาเหสิ “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ, ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ. ภิกฺขู เอวมาหํสุ “ภควตา อาวุโส ปญฺญตฺตํ ‘น วสฺสํ อุปคนฺตฺวา ปุริมํ วา เตมาสํ ปจฺฉิมํ วา เตมาสํ อวสิตฺวา จาริกา ปกฺกมิตพฺพา”ติ. อาคเมตุ อุเทโน อุปาสโก, ยาว ภิกฺขู วสฺสํ วสนฺติ, วสฺสํวุตฺถา

อาคมิสฺสนฺติ, สเจ ปนสฺส อจฺจายิกํ กรณียํ, ตตฺเถว อาวาสิกานํ ภิกฺขูนํ สนฺติเก วิหารํ ปติฏฺฐาเปตู”ติ. อุเทโน อุปาสโก อุชฺฌายติ ขิยฺยติ วิปาเจติ “กถํ หิ นาม ภทนฺตา มยา ปหิเต น อาคจฺฉิสฺสนฺติ, อหํ หิ ทายโก การโก สํฆุปฏฺฐาโก”ติ. อสฺโสสุํ โข ภิกฺขู อุเทนสฺส อุปาสกสฺส อุชฺฌายนฺตสฺส ขิยฺยนฺตสฺส วิปาเจนฺตสฺส. อถ โข เต ภิกฺขู ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. อถ โข ภควา เอตสฺมึ นิทาเน เอตสฺมึ ปกรเณ ธมฺมึ กถํ กตฺวา ภิกฺขู อามนฺเตสิ “อนุชานามิ ภิกฺขเว สตฺตนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต คนฺตุํ, น เตฺวว อปฺปหิเต ภิกฺขุสฺส ภิกฺขุนิยา สิกฺขมานาย สามเณรสฺส สามเณริยา อุปาสกสฺส อุปาสิกาย, อนุชานามิ ภิกฺขเว อิเมสํ สตฺตนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต คนฺตุํ, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กรุงราชคฤห์ตามพระอัธยาศัย แล้วได้เสด็จจาริกไปทางกรุงสาวัตถี เสด็จจาริกไปโดยลำดับ จนถึงกรุงสาวัตถี ทราบว่า พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคหบดี ในกรุง สาวัตถีนั้น

สมัยนั้น อุบาสกชื่ออุเทนได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ในแคว้นโกศลแล้วส่งทูต ไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนา จะถวายทาน ฟังธรรมและเห็นภิกษุทั้งหลาย”

ภิกษุทั้งหลายตอบไปว่า “คุณโยม พระผู้มีพระภาคทรงบัญญัติไว้ว่า ภิกษุเข้า จำพรรษาแล้วไม่อยู่ให้ตลอด ๓ เดือนพรรษาต้น หรือ ๓ เดือนพรรษาหลัง ไม่พึง หลีกจาริกไป ขอโยมอุเทนจงรอจนกว่าภิกษุอยู่จำพรรษาจนออกพรรษาแล้วจักมา แต่ถ้าโยมมีธุระจำเป็นรีบด่วน ก็ขอให้ถวายวิหารไว้ในสำนักภิกษุที่อยู่ในอาวาส ใน แคว้นโกศลนั่นแหละ”

อุบาสกอุเทนจึงตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “ไฉนเมื่อเราส่งทูตไปแล้ว พระคุณเจ้าทั้งหลายจึงไม่มาเล่า เราก็เป็นทายก เป็นผู้สร้าง เป็นผู้บำรุงพระสงฆ์”

ภิกษุทั้งหลายได้ยินอุบาสกอุเทนตำหนิ ประณาม โพนทะนา จึงนำเรื่องนี้ไป กราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมีกถาเพราะเรื่องนี้เป็นต้นเหตุ รับสั่งกับ ภิกษุทั้งหลายว่า “ภิกษุทั้งหลาย เมื่อบุคคล ๗ จำพวกคือ ภิกษุ ภิกษุณี สิกขมานา สามเณร สามเณรี อุบาสก อุบาสิกา ส่งทูตมา เราอนุญาตให้ไปด้วย สัตตาหกรณียะ ได้ แต่เมื่อพวกเขาไม่ส่งทูตมา เราไม่อนุญาตให้ไป ภิกษุทั้งหลาย เมื่อบุคคล ๗ จำพวกเหล่านี้ส่งทูตมา เราอนุญาตให้ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อพวกเขาไม่ส่งทูตมา เราไม่อนุญาต (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน”

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสเกน สํฆํ อุทฺทิสฺส วิหาโร การาปิโต โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสเกน สํฆํ อุทฺทิสฺส อฑฺฒโยโค การาปิโต โหติ ฯเปฯ ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. กปฺปิยกุฏิ การาปิตา โหติ. วจฺจกุฏิ การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. ชนฺตาฆรํ การาปิตํ โหติ. ชนฺตาฆรสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสเกน สมฺพหุลา ภิกฺขู อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ ภิกฺขุํ อุทฺทิสฺส วิหาโร การาปิโต โหติ ฯเปฯ อฑฺฒโยโค การาปิโต โหติ. ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. กปฺปิยกุฏิ การาปิตา โหติ. วจฺจกุฏิ การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. ชนฺตาฆรํ การาปิตํ โหติ. ชนฺตาฆรสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสเกน ภิกฺขุนีสํฆํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา ภิกฺขุนิโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ ภิกฺขุนึ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา สิกฺขมานาโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สิกฺขมานํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุเล สามเณเร อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สามเณรํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา สามเณริโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สามเณรึ อุทฺทิสฺส วิหาโร การาปิโต โหติ ฯเปฯ อฑฺฒโยโค การาปิโต โหติ. ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. กปฺปิยกุฏิ การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ อุบาสกได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” เมื่อเขาส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อเขาไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาห กรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสกได้สร้างเรือนมุงแถบเดียวถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ

... ได้สร้างปราสาท ... ... ได้สร้างเรือนโล้น ...

... ได้สร้างถ้ำ ... ... ได้สร้างบริเวณ ...

... ได้สร้างซุ้ม ... ... ได้สร้างโรงฉัน ...

... ได้สร้างโรงไฟ ... ... ได้สร้างกัปปิยกุฎี ...

... ได้สร้างวัจกุฎี ... ... ได้สร้างที่จงกรม ...

... ได้สร้างโรงจงกรม ... ... ได้สร้างบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างเรือนไฟ ...

... ได้สร้างโรงเรืองไฟ ... ... ได้สร้างสระโบกขรณี ...

... ได้สร้างมณฑป ... ... ได้สร้างอาราม ...

... ได้สร้างอารามวัตถุ

ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อเขาส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อเขาไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป(เมื่อไป ด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสกได้สร้างวิหารถวายอุทิศภิกษุมากรูป ได้สร้างวิหารอุทิศภิกษุรูปหนึ่ง ...

... ได้สร้างเรืองมุงแถบเดียว ... ... ได้สร้างปราสาท ...

... ได้สร้างเรืองโล้น ... ... ได้สร้างถ้ำ ...

... ได้สร้างบริเวณ ... ... ได้สร้างซุ้ม ...

... ได้สร้างโรงฉัน ... ... ได้สร้างโรงไฟ ...

... ได้สร้างกัปปิยกุฎี ... ... ได้สร้างวัจกุฎี ...

... ได้สร้างที่จงกรม ... ... ได้สร้างโรงจงกรม ...

... ได้สร้างบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างเรืองไฟ ... ... ได้สร้างโรงเรือนไฟ ...

... ได้สร้างสระโบกขรณี ... ... ได้สร้างมณฑป ...

... ได้สร้างอาราม ... ... ได้สร้างอารามวัตถุ

ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อเขาส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อเขาไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไป ด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสกได้สร้างวิหารถวายอุทิศภิกษุณีสงฆ์ ฯลฯ อุทิศภิกษุณีมากรูป ฯลฯ อุทิศภิกษุณีรูปเดียว ฯลฯ อุทิศสิกขมานามากรูป ฯลฯ อุทิศสิกขมานารูปเดียว ฯลฯ อุทิศสามเณรมากรูป ฯลฯ อุทิศสามเณรรูปเดียว ฯลฯ อุทิศสามเณรีมากรูป ฯลฯ อุทิศสามเณรีรูปเดียว ฯลฯ

... ได้สร้างเรืองมุงแถบเดียว ... ... ได้สร้างปราสาท ...

... ได้สร้างเรืองโล้น ... ... ได้สร้างถ้ำ ...

... ได้สร้างบริเวณ ... ... ได้สร้างซุ้ม ...

... ได้สร้างโรงฉัน ... ... ได้สร้างโรงไฟ ...

... ได้สร้างกัปปิยกุฎี ... ... ได้สร้างวัจกุฎี ...

... ได้สร้างที่จงกรม ... ... ได้สร้างโรงจงกรม ...

... ได้สร้างบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างเรืองไฟ ... ... ได้สร้างโรงเรือนไฟ ...

... ได้สร้างสระโบกขรณี ... ... ได้สร้างมณฑป ...

... ได้สร้างอาราม ... ... ได้สร้างอารามวัตถุ

ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อเขาส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อเขาไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไป ด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสเกน อตฺตโน อตฺถาย นิเวสนํ การาปิตํ โหติ ฯเปฯ สยนิฆรํ การาปิตํ โหติ. อุโทสิโต การาปิโต โหติ. อฏฺโฏ การาปิโต โหติ. มาโฬ การาปิโต โหติ. อาปโณ การาปิโต โหติ. อาปณสาลา การาปิตา โหติ. ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. รสวตี การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ

โหติ. ปุตฺตสฺส วา วาเรยฺยํ โหติ. ธีตุยา วา วาเรยฺยํ โหติ. คิลาโน วา โหติ. อภิญฺญาตํ วา สุตฺตนฺตํ ภณติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิมํ สุตฺตนฺตํ ปริยาปุณิสฺสนฺติ, ปุรายํ สุตฺตนฺโต น ปลุชฺชตี”ติ. อญฺญตรํ วา ปนสฺส กิจฺจํ โหติ กรณียํ วา. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสกได้สร้างที่อยู่อาศัยเพื่อ ประโยชน์แก่ตน...

... ได้สร้างเรือนนอน ... ... ได้สร้างโรงเก็บของ ...

... ได้สร้างร้าน ... ... ได้สร้างโรงกลม ...

... ได้สร้างร้านค้า ... ... ได้สร้างโรงร้านค้า ...

... ได้สร้างปราสาท ... ... ได้สร้างเรือนโล้น ...

... ได้สร้างถ้ำ ... ... ได้สร้างบริเวณ ...

... ได้สร้างซุ้ม ... ... ได้สร้างโรงฉัน ...

... ได้สร้างโรงไฟ ... ... ได้สร้างโรงครัว ...

... ได้สร้างที่จงกรม ... ... ได้สร้างโรงจงกรม ...

... ได้สร้างบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างเรือนไฟ ... ... ได้สร้างสระโบกขรณี ...

... ได้สร้างมณฑป ... ... ได้สร้างอาราม ...

... ได้สร้างอารามวัตถุ

เขามีงานมงคลสมรสของบุตรหรือธิดา เขาเป็นไข้หรือจะกล่าวพระสูตรซึ่ง เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปก็ดี ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนา พระคุณเจ้าทั้งหลายมา จะได้เล่าเรียนพระสูตรนี้ก่อนที่พระสูตรจะเลือนไป” ก็หรือว่า เขามีกิจหรือธุระจำเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง ถ้าเขาส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อเขาส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อเขาไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสิกาย สํฆํ อุทฺทิสฺส วิหาโร การาปิโต โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสิกาย สํฆํ อุทฺทิสฺส อฑฺฒโยโค การาปิโต โหติ. ฯเปฯ ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. กปฺปิยกุฏิ การาปิตา โหติ. วจฺจกุฏิ การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. ชนฺตาฆรํ การาปิตํ โหติ. ชนฺตาฆรสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสิกาย สมฺพหุเล ภิกฺขู อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ ภิกฺขุํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ ภิกฺขุนีสํฆํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา ภิกฺขุนิโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ ภิกฺขุนึ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา สิกฺขมานาโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สิกฺขมานํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุเล สามเณเร อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สามเณรํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ สมฺพหุลา สามเณริโย อุทฺทิสฺส ฯเปฯ เอกํ สามเณรึ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสิกาได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ถ้านางส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” เมื่อนางส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อนางไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาห กรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสิกาได้สร้างเรือนมุงแถบเดียวถวายอุทิศ สงฆ์ ฯลฯ

... ได้สร้างปราสาท ... ... ได้สร้างเรือนโล้น ...

... ได้สร้างถ้ำ ... ... ได้สร้างบริเวณ ...

... ได้สร้างซุ้ม ... ... ได้สร้างโรงฉัน ...

... ได้สร้างโรงไฟ ... ... ได้สร้างกัปปิยกุฎี ...

... ได้สร้างวัจกุฎี ... ... ได้สร้างที่จงกรม ...

... ได้สร้างโรงจงกรม ... ... ได้สร้างบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างเรือนไฟ ...

... ได้สร้างโรงเรือนไฟ ... ... ได้สร้างสระโบกขรณี ...

... ได้สร้างมณฑป ... ... ได้สร้างอาราม ...

... ได้สร้างอารามวัตถุ

ถ้านางส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และเห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อนางส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อนางไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสิกาได้สร้างวิหารถวายอุทิศภิกษุมากรูป ...

... อุทิศภิกษุรูปเดียว... ... อุทิศภิกษุณีสงฆ์ ...

... อุทิศภิกษุณีมากรูป ... ... อุทิศภิกษุณีรูปเดียว ...

... อุทิศสิกขมานามากรูป ... ... อุทิศสิกขมานารูปเดียว ...

... อุทิศสามเณรมากรูป ... ... อุทิศสามเณรรูปเดียว...

... อุทิศสามเณรีมากรูป ... ... อุทิศสามเณรีรูปเดียว... ฯลฯ

อิธ ปน ภิกฺขเว อุปาสิกาย อตฺตโน อตฺถาย นิเวสนํ การาปิตํ โหติ ฯเปฯ สยนีฆรํ การาปิตํ โหติ. อุโทสิโต การาปิโต โหติ. อฏฺโฏ การาปิโต โหติ. มาโฬ การาปิโต โหติ. อาปโณ การาปิโต โหติ. อาปณสาลา การาปิตา โหติ. ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. รสวตี การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ

โหติ. ปุตฺตสฺส วา วาเรยฺยํ โหติ. ธีตุยา วา วาเรยฺยํ โหติ. คิลานา วา โหติ. อภิญฺญาตํ วา สุตฺตนฺตํ ภณติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิมํ สุตฺตนฺตํ ปริยาปุณิสฺสนฺติ, ปุรายํ สุตฺตนฺโต ปลุชฺชตี”ติ. อญฺญตรํ วา ปนสฺสา กิจฺจํ โหติ กรณียํ วา. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ อุบาสิกาได้สร้างที่อยู่อาศัยเพื่อ ประโยชน์แก่ตน...

... ได้สร้างเรือนนอน ... ... ได้สร้างโรงเก็บของ ...

... ได้สร้างร้าน ... ... ได้สร้างโรงกลม ...

... ได้สร้างร้านค้า ... ... ได้สร้างโรงร้านค้า ...

... ได้สร้างปราสาท ... ... ได้สร้างเรือนโล้น ...

... ได้สร้างถ้ำ ... ... ได้สร้างบริเวณ ...

... ได้สร้างซุ้ม ... ... ได้สร้างโรงฉัน ...

... ได้สร้างโรงไฟ ... ... ได้สร้างโรงครัว ...

... ได้สร้างวัจกุฎี ... ... ได้สร้างที่จงกรม ...

... ได้สร้างโรงจงกรม ... ... ได้สร้างบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างสระโบกขรณี ...

... ได้สร้างมณฑป ... ... ได้สร้างอาราม ...

... ได้สร้างอารามวัตถุ

นางมีงานมงคลสมรสของบุตรหรือของธิดา นางเป็นไข้หรือจะกล่าวพระสูตร ซึ่งเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปก็ดี ถ้านางส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนา พระคุณเจ้าทั้งหลายมา จะได้เล่าเรียนพระสูตรนี้ก่อนที่พระสูตรจะเลือนไป” ก็หรือ ว่านางมีกิจหรือธุระจำเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง ถ้านางส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลาย ว่า “ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรมและ เห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อนางส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อนางไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา สํฆํ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ ภิกฺขุนิยา สํฆํ อุทฺทิสฺส. สิกฺขมานาย สํฆํ อุทฺทิสฺส. สามเณเรน สํฆํ อุทฺทิสฺส. สามเณริยา สํฆํ อุทฺทิสฺส. สมฺพหุเล ภิกฺขู อุทฺทิสฺส. เอกํ ภิกฺขุํ อุทฺทิสฺส. ภิกฺขุนีสํฆํ อุทฺทิสฺส. สมฺพหุลา ภิกฺขุนิโย อุทฺทิสฺส. เอกํ ภิกฺขุนึ อุทฺทิสฺส. สมฺพหุลา สิกฺขมานาโย อุทฺทิสฺส. เอกํ สิกฺขมานํ อุทฺทิสฺส. สมฺพหุเล สามเณเร อุทฺทิสฺส. เอกํ สามเณรํ อุทฺทิสฺส. สมฺพหุลา สามเณริโย อุทฺทิสฺส. เอกํ สามเณรึ อุทฺทิสฺส ฯเปฯ อตฺตโน อตฺถาย วิหาโร การาปิโต โหติ ฯเปฯ

อฑฺฒโยโค การาปิโต โหติ. ปาสาโท การาปิโต โหติ. หมฺมิยํ การาปิตํ โหติ. คุหา การาปิตา โหติ. ปริเวณํ การาปิตํ โหติ. โกฏฺฐโก การาปิโต โหติ. อุปฏฺฐานสาลา การาปิตา โหติ. อคฺคิสาลา การาปิตา โหติ. กปฺปิยกุฏิ การาปิตา โหติ. จงฺกโม การาปิโต โหติ. จงฺกมนสาลา การาปิตา โหติ. อุทปาโน การาปิโต โหติ. อุทปานสาลา การาปิตา โหติ. โปกฺขรณี การาปิตา โหติ. มณฺฑโป การาปิโต โหติ. อาราโม การาปิโต โหติ. อารามวตฺถุ การาปิตํ โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ ทานญฺจ ทาตุํ ธมฺมญฺจ โสตุํ ภิกฺขู จ ปสฺสิตุนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพติ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ได้สร้างวิหาร ถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ ภิกษุณีได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ สิกขมานาได้สร้าง วิหารถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ สามเณรได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ สามเณรี ได้สร้างวิหารถวายอุทิศสงฆ์ ฯลฯ

... อุทิศภิกษุมากรูป ... ... อุทิศภิกษุรูปเดียว ...

... อุทิศภิกษุณีสงฆ์ ... ... อุทิศภิกษุณีมากรูป ...

... อุทิศภิกษุณีรูปเดียว... ... อุทิศสิกขมานามากรูป ...

... อุทิศสิกขมานารูปเดียว... ... อุทิศสามเณรมากรูป ...

... อุทิศสามเณรรูปเดียว ... ... อุทิศสามเณรีมากรูป ...

... อุทิศสามเณรีรูปเดียว ...

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุ ฯลฯ สามเณรีได้สร้างวิหารเพื่อ ประโยชน์แก่ตน ...

... ได้สร้างเรือนมุงแถบเดียว ... ... ได้สร้างปราสาท ...

... ได้สร้างเรือนโล้น ... ... ได้สร้างถ้ำ ...

... ได้สร้างบริเวณ ... ... ได้สร้างซุ้ม ...

... ได้สร้างโรงฉัน ... ... ได้สร้างโรงไฟ ...

... ได้สร้างกัปปิยกุฎี ... ... ได้สร้างวัจกุฎี ...

... ได้สร้างที่จงกรม ... ... ได้สร้างโรงจงกรม ...

... ได้สร้างบ่อน้ำ ... ... ได้สร้างโรงบ่อน้ำ ...

... ได้สร้างสระโบกขรณี ... ... ได้สร้างมณฑป ...

... ได้สร้างอาราม ... ... ได้สร้างอารามวัตถุ

ถ้าภิกษุ ฯลฯ สามเณรีส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ขออาราธนา พระคุณเจ้าทั้งหลายมา กระผม ฯลฯ ดิฉันปรารถนาจะถวายทาน ฟังธรรม และ เห็นภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อภิกษุ ฯลฯ สามเณรีส่งทูตมา พึงไปด้วย สัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อภิกษุฯลฯ สามเณรีไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วย สัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน

๑๑๐. ปญฺจนฺนํ อปฺปหิเตปิ อนุชานนา เตน โข ปน สมเยน อญฺญตโร ภิกฺขุ คิลาโน โหติ. โส ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปาเหสิ “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. อนุชานามิ ภิกฺขเว ปญฺจนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ คนฺตุํ, ปเคว ปหิเต, ภิกฺขุสฺส ภิกฺขุนิยา สิกฺขมานาย สามเณรสฺส สามเณริยา. อนุชานามิ ภิกฺขเว อิเมสํ ปญฺจนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ คนฺตุํ, ปเคว ปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ คิลาโน โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ, คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ, คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ, ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส อนภิรติ อุปฺปนฺนา โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อนภิรติ เม อุปฺปนฺนา, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อนภิรตึ วูปกาเสสฺสามิ. วา วูปกาสาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺส กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส กุกฺกุจฺจํ อุปฺปนฺนํ โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “กุกฺกุจฺจํ เม อุปฺปนฺนํ, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กุกฺกุจฺจํ วิโนเทสฺสามิ วา วิโนทาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺส กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “ทิฏฺฐิคตํ เม อุปฺปนฺนํ, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “ทิฏฺฐิคตํ วิเวเจสฺสามิ วา วิเวจาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺส กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ ครุธมฺมํ อชฺฌาปนฺโน โหติ ปริวาสารโห. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ ครุธมฺมํ อชฺฌาปนฺโน ปริวาสารโห, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “ปริวาสทานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ มูลาย ปฏิกสฺสนารโห โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ มูลาย ปฏิกสฺสนารโห, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “มูลาย ปฏิกสฺสนํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ. อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ มานตฺตารโห โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ มานตฺตารโห, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “มานตฺตทานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ อพฺภานารโห โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ อพฺภานารโห, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อพฺภานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส สํโฆ กมฺมํ กตฺตุกาโม โหติ ตชฺชนียํ วา นิยสฺสํ วา ปพฺพาชนียํ วา ปฏิสารณียํ วา อุกฺเขปนียํ วา. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “สํโฆ เม กมฺมํ กตฺตุกาโม, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กินฺติ นุ โข สํโฆ กมฺมํ น กเรยฺย, ลหุกาย วา ปริณาเมยฺยา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

กตํ วา ปนสฺส โหติ สํเฆน กมฺมํ ตชฺชนียํ วา นิยสฺสํ วา ปพฺพาชนียํ วา ปฏิสารณียํ วา อุกฺเขปนียํ วา. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “สํโฆ เม กมฺมํ อากาสิ, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กินฺติ นุ โข สมฺมาวตฺเตยฺย โลมํ ปาเตยฺย เนตฺถารํ วตฺเตยฺย, สํโฆ ตํ กมฺมํ ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺยา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

๑๑๐. ปัญจอัปปหิตานุชานนา

ว่าด้วยทรงอนุญาตสัตตาหกรณียะเมื่อสหธรรมิกทั้ง ๕ จะไม่ส่งทูตมา

เรื่องภิกษุเป็นไข้เป็นต้น

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งเป็นไข้ ได้ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นไข้ ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้ง หลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย แม้สหธรรมิกทั้ง ๕ คือ ภิกษุ ภิกษุณี สิกขมานา สามเณร สามเณรี จะไม่ส่งทูตมา เราอนุญาตให้ไปด้วย สัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสหธรรมิกทั้ง ๕ ส่งทูตมา ภิกษุทั้งหลาย เมื่อสหธรรมิกทั้ง ๕ เหล่านี้ แม้มิได้ส่งทูตมา เราอนุญาตให้ไปด้วยสัตตาห กรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสหธรรมิกทั้ง ๕ ส่งทูตมา แต่พึงกลับใน ๗ วัน

สัตตาหกรณียะเนื่องด้วยภิกษุ ๑๐ กรณี

๑. ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุเป็นไข้ ถ้าภิกษุนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนัก ภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นไข้ ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำ ต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัตคิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการหรือจักพยาบาล” แต่พึงกลับ ใน ๗ วัน

๒. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่ภิกษุ ถ้าภิกษุนั้น จะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่กระผมแล้ว ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้น จะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักระงับความไม่ยินดีเอง หรือจักใช้ภิกษุอื่นให้ช่วยระงับ หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๓. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ความรำคาญเกิดขึ้นแก่ภิกษุ ถ้าภิกษุนั้น จะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความรำคาญเกิดขึ้นแก่กระผมแล้ว ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้น จะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักบรรเทาความรำคาญเอง หรือจักใช้ภิกษุอื่นให้ช่วยบรรเทา หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๔. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่ภิกษุ ถ้าภิกษุนั้น จะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่กระผมแล้ว ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้น จะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักเปลื้องความเห็นผิดเอง หรือจักใช้ภิกษุอื่นให้ช่วยเปลื้อง หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๕. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุเป็นผู้ต้องครุธรรม ควรอยู่ปริวาส ถ้าภิกษุนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมต้องครุธรรม ควรอยู่ ปริวาส ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุ นั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมาพึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้ปริวาส หรือจักช่วยสวดกรรมวาจา หรือจักเป็นคณปูรกะ ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๖. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุเป็นผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ถ้าภิกษุนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นผู้ควรชักเข้าหา อาบัติเดิม ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้น ส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายชักเข้าหาอาบัติเดิม หรือ จักช่วยสวดกรรมวาจา หรือจักเป็นคณปูรกะ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๗. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุเป็นผู้ควรมานัต ถ้าภิกษุนั้นจะพึง ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นผู้ควรมานัต ขออาราธนาภิกษุ ทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไป ด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้มานัต หรือจักช่วยสวดกรรมวาจา หรือจักเป็น คณปูรกะ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๘. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุเป็นผู้ควรอัพภาน ถ้าภิกษุนั้นจะ พึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นผู้ควรอัพภาน ขออาราธนาภิกษุ ทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้อัพภาน หรือจักช่วยสวดกรรมวาจา หรือจักเป็น คณปูรกะ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๙. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ สงฆ์ต้องการจะทำกรรม คือ ตัชชนียกรรม นิยสกรรม ปัพพาชนียกรรม ปฏิสารณียกรรม หรืออุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุ ถ้าภิกษุนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “สงฆ์เป็นผู้ต้องการจะทำกรรม แก่กระผม ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลายแม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้น ส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “ด้วยอุบายอย่างไรหนอ สงฆ์จะไม่พึงทำกรรม หรือ พึงเปลี่ยนไปเป็นโทษเบา” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๑๐. ก็หรือว่า ภิกษุนั้นถูกสงฆ์ทำกรรม คือ ตัชชนียกรรม นิยสกรรม ปัพพาชนียกรรม ปฏิสารณียกรรม หรืออุกเขปนียกรรมแล้ว ถ้าภิกษุนั้น จะพึง ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “สงฆ์ทำกรรมแก่กระผมแล้ว ขออาราธนาภิกษุ ทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วย ตั้งใจว่า “ด้วยอุบายอย่างไรหนอ ภิกษุนั้นจะพึงประพฤติชอบ พึงหายเย่อหยิ่ง พึงกลับตัวได้ สงฆ์พึงระงับกรรมนั้นเสีย” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนี คิลานา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนิยา อนภิรติ อุปฺปนฺนา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อนภิรติ เม อุปฺปนฺนา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อนภิรตึ วูปกาเสสฺสามิ วา วูปกาสาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺสา กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนิยา กุกฺกุจฺจํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “กุกฺกุจฺจํ เม อุปฺปนฺนํ, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กุกฺกุจฺจํ วิโนเทสฺสามิ วา วิโนทาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺสา กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนิยา ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “ทิฏฺฐิคตํ เม อุปฺปนฺนํ, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “ทิฏฺฐิคตํ วิเวเจสฺสามิ วา วิเวจาเปสฺสามิ วา ธมฺมกถํ วาสฺสา กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนี ครุธมฺมํ อชฺฌาปนฺนา โหติ มานตฺตารหา. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ ครุธมฺมํ อชฺฌาปนฺนา มานตฺตารหา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “มานตฺตทานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ. อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนี มูลาย ปฏิกสฺสนารหา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ มูลาย ปฏิกสฺสนารหา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “มูลาย ปฏิกสฺสนํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนี อพฺภานารหา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ อพฺภานารหา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อพฺภานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุนิยา สํโฆ กมฺมํ กตฺตุกาโม โหติ ตชฺชนียํ วา นิยสฺสํ วา ปพฺพาชนียํ วา ปฏิสารณียํ วา อุกฺเขปนียํ วา. เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “สํโฆ เม กมฺมํ กตฺตุกาโม, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กินฺติ นุ โข สํโฆ กมฺมํ น กเรยฺย, ลหุกาย วา ปริณาเมยฺยา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

กตํ วา ปนสฺสา โหติ สํเฆน กมฺมํ ตชฺชนียํ วา นิยสฺสํ วา ปพฺพาชนียํ วา ปฏิสารณียํ วา อุกฺเขปนียํ วา. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “สํโฆ เม กมฺมํ อกาสิ, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “กินฺติ นุ โข สมฺมาวตฺเตยฺย โลมํ ปาเตยฺย เนตฺถารํ วตฺเตยฺย สํโฆ ตํ กมฺมํ ปฏิปฺปสฺสมฺเภยฺยา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

สัตตาหกรณียะเนื่องด้วยภิกษุณี ๙ กรณี

๑. ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุณีเป็นไข้ ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึง ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วย สัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือ จักพยาบาล” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๒. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่ภิกษุณี ถ้า ภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่ดิฉันแล้ว ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณี นั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักระงับความไม่ยินดีเอง หรือจักใช้ภิกษุอื่น ให้ช่วยระงับ หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุณีนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๓. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความรำคาญเกิดขึ้นแก่ภิกษุณี ถ้า ภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความรำคาญเกิดขึ้นแก่ดิฉัน แล้ว ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลายแม้ภิกษุณีนั้น จะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อ ภิกษุณีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักบรรเทาความรำคาญเอง หรือจักใช้ ภิกษุอื่นให้ช่วยบรรเทา หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุณีนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๔. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่ภิกษุณี ถ้าภิกษุณี นั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่ดิฉันแล้ว ขอ อาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณี นั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณีส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักเปลื้องความเห็นผิดเอง หรือจักใช้ภิกษุอื่นให้ช่วยเปลื้อง หรือจักแสดงธรรมกถาแก่ภิกษุณีนั้น” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๕. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุณีเป็นผู้ต้องครุธรรม ควรแก่มานัต ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเองต้องครุธรรม ควรแก่ มานัต ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อ ภิกษุณีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้มานัต” แต่พึง กลับใน ๗ วัน๖. ภิกษุทั้งหลาย

อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุณีเป็นผู้ควรชักเข้าหาอาบัติเดิม ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเป็นผู้ควรชักเข้าหา อาบัติเดิม ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณี นั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายชักเข้าหาอาบัติเดิม” แต่พึง กลับใน ๗ วัน๗. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุณีในธรรมวินัยนี้เป็นผู้ควรอัพภาน ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเป็นผู้ควรอัพภาน ขอ อาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณี นั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณีนั้นส่ง ทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้อัพภาน” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๘. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ สงฆ์ต้องการจะทำกรรม คือ ตัชชนียกรรม นิยสกรรม ปัพพาชนียกรรม ปฏิสารณียกรรม หรืออุกเขปนียกรรม แก่ภิกษุณี ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “สงฆ์เป็นผู้ต้องการจะทำกรรม แก่ดิฉัน ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณี นั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “ด้วยอุบายอย่างไรหนอ สงฆ์จะไม่พึงทำกรรม หรือพึงเปลี่ยนไปเป็นโทษเบา” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๙. ก็หรือว่า ภิกษุณีนั้นถูกสงฆ์ทำกรรม คือ ตัชชนียกรรม นิยสกรรม ปัพพาชนียกรรม ปฏิสารณียกรรม หรืออุกเขปนียกรรมแล้ว ถ้าภิกษุณีนั้นจะพึง ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “สงฆ์ทำกรรมแก่ดิฉันแล้ว ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้ภิกษุณีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อภิกษุณีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้ง ใจว่า “ด้วยอุบาย อย่างไรหนอ ภิกษุณีนั้นจะพึงประพฤติชอบ พึงหายเย่อหยิ่ง พึงกลับตัวได้ สงฆ์พึงระงับกรรมนั้นเสีย” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว สิกฺขมานา คิลานา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สิกฺขมานาย อนภิรติ อุปฺปนฺนา โหติ ฯเปฯ สิกฺขมานาย กุกฺกุจฺจํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สิกฺขมานาย ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สิกฺขมานาย สิกฺขา กุปิตา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “สิกฺขา เม กุปิตา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “สิกฺขาสมาทานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สิกฺขมานา อุปสมฺปชฺชิตุกามา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ อุปสมฺปชฺชิตุกามา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อุปสมฺปทํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

สัตตาหกรณียะเนื่องด้วยสิกขมานา ๖ กรณี

๑. ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ สิกขมานาเป็นไข้ ถ้าสิกขมานานั้น จะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขออาราธนาพระคุณเจ้า ทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สิกขมานานั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสิกขมานานั้นส่งทูตมา พึงไปด้วย ตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือจักพยาบาล” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๒. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่สิกขมานา...

๓. ความรำคาญเกิดขึ้นแก่สิกขมานา...

๔. ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่สิกขมานา..

๕. สิกขาของสิกขมานากำเริบ ถ้าสิกขมานานั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุ ทั้งหลายว่า “สิกขาของดิฉันกำเริบแล้ว ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สิกขมานานั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาห กรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสิกขมานานั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำ ความขวนขวายให้สมาทานสิกขา” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๖. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ สิกขมานาต้องการจะอุปสมบท ถ้าสิกขมานานั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันต้องการจะอุปสมบท ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สิกขมานา นั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสิกขมานานั้น ส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้อุปสมบท หรือจักช่วย สวดกรรมวาจา หรือจักเป็นคณปูรกะ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณโร คิลาโน โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณรสฺส อนภิรติ อุปฺปนฺนา โหติ ฯเปฯ สามเณรสฺส กุกฺกุจฺจํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สามเณรสฺส ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สามเณโร วสฺสํ ปุจฺฉิตุกาโม โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ วสฺสํ ปุจฺฉิตุกาโม, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “ปุจฺฉิสฺสามิ วา อาจิกฺขิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณโร อุปสมฺปชฺชิตุกาโม โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ อุปสมฺปชฺชิตุกาโม, อาคจฺฉนฺตุ ภิกฺขู, อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “อุปสมฺปทํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามิ วา อนุสฺสาเวสฺสามิ วา คณปูรโก วา ภวิสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

สัตตาหกรณียะเนื่องด้วยสามเณร ๖ กรณี

๑. ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ สามเณรเป็นไข้ ถ้าสามเณรนั้นจะ พึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเป็นไข้ ขออาราธนาพระคุณเจ้า ทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสามเณรนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วย ตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือจักพยาบาล” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๒. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่สามเณร...

๓. ความรำคาญเกิดขึ้นแก่สามเณร...

๔. ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่สามเณร...

๕. สามเณรต้องการจะถามปี ถ้าสามเณรนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุ ทั้งหลายว่า “กระผมเองต้องการจะถามปี ขออาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผม ประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาห กรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสามเณรนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจัก ถามหรือจักบอก” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๖. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ สามเณรต้องการจะอุปสมบท ถ้าสามเณร นั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “กระผมเองต้องการจะอุปสมบท ขอ อาราธนาภิกษุทั้งหลายมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรนั้น จะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสามเณรนั้นส่งทูต มา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้อุปสมบท หรือจักช่วยสวด กรรมวาจา หรือจักเป็นคณปูรกะ” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณรี คิลานา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณริยา อนภิรติ อุปฺปนฺนา โหติ ฯเปฯ สามเณริยา กุกฺกุจฺจํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สามเณริยา ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ. สามเณรี วสฺสํ ปุจฺฉิตุกามา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ วสฺสํ ปุจฺฉิตุกามา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “ปุจฺฉามิ วา อาจิกฺขิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว สามเณรี สิกฺขํ สมาทิยิตุกามา โหติ. สา เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ สิกฺขํ สมาทยิตุกามา, อาคจฺฉนฺตุ อยฺยา, อิจฺฉามิ อยฺยานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “สิกฺขาสมาทานํ อุสฺสุกฺกํ กริสฺสามี”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพติ.

สัตตาหกรณียะเนื่องด้วยสามเณรี ๖ กรณี

๑. ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ สามเณรีเป็นไข้ ถ้าสามเณรีนั้นจะ พึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วย สัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสามเณรีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือ จักพยาบาล” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๒. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ความไม่ยินดีเกิดขึ้นแก่สามเณรี ...

๓. ความรำคาญเกิดขึ้นแก่สามเณรี ...

๔. ความเห็นผิดเกิดขึ้นแก่สามเณรี ...

๕. สามเณรีต้องการจะถามปี ถ้าสามเณรีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุ ทั้งหลายว่า “ดิฉันต้องการจะถามปี ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉัน ประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาห กรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อสามเณรีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักถาม หรือจักบอก” แต่พึงกลับใน ๗ วัน๖. ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ สามเณรีต้องการจะสมาทานสิกขา ถ้าสามเณรีนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ดิฉันต้องการจะสมาทาน สิกขา ขออาราธนาพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้สามเณรีนั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อ สามเณรีนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักทำความขวนขวายให้สมาทานสิกขา” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๑๑๑. สตฺตนฺนํ อปฺปหิเตปิ อนุชานนา เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรสฺส ภิกฺขุโน มาตา คิลานา โหติ. สา ปุตฺตสฺส สนฺติเก ทูตํ ปาเหสิ “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉตุ เม ปุตฺโต, อิจฺฉามิ ปุตฺตสฺส อาคตนฺ”ติ. อถ โข ตสฺส ภิกฺขุโน เอตทโหสิ “ภควตา ปญฺญตฺตํ ‘สตฺตนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต คนฺตุํ, น เตฺวว อปฺปหิเต, ปญฺจนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ คนฺตุํ, ปเคว ปหิเต’ติ, อยญฺจ เม มาตา คิลานา, สา จ อนุปาสิกา, กถํ นุ โข มยา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺ”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. อนุชานามิ ภิกฺขเว สตฺตนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ คนฺตุํ, ปเคว ปหิเต, ภิกฺขุสฺส ภิกฺขุนิยา สิกฺขมานาย สามเณรสฺส สามเณริยา มาตุยา จ ปิตุสฺส จ อนุชานามิ ภิกฺขเว อิเมสํ สตฺตนฺนํ สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ คนฺตุํ, ปเคว ปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส มาตา คิลานา โหติ. สา เจ ปุตฺตสฺส สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉตุ เม ปุตฺโต, อิจฺฉามิ ปุตฺตสฺส อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ปิตา คิลาโน โหติ. โส เจ ปุตฺตสฺส สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉตุ เม ปุตฺโต, อิจฺฉามิ ปุตฺตสฺส อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน อปฺปหิเตปิ, ปเคว ปหิเต “คิลานภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ วา ปริเยสิสฺสามิ คิลานเภสชฺชํ วา ปริเยสิสฺสามิ ปุจฺฉิสฺสามิ วา อุปฏฺฐหิสฺสามิ วา”ติ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

๑๑๑. สัตตอัปปหิตานุชานนา

ว่าด้วยทรงอนุญาตสัตตาหกรณียะเมื่อบุคคล ๗ จำพวกจะไม่ส่งทูตมา

เรื่องมารดาบิดาเป็นไข้

สมัยนั้น มารดาของภิกษุรูปหนึ่งเป็นไข้ มารดานั้นส่งทูตไปในสำนัก ภิกษุผู้เป็นบุตรว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขอบุตรของดิฉันจงมา ดิฉันประสงค์ให้มา”

ลำดับนั้น ภิกษุนั้นคิดว่า “พระผู้มีพระภาคทรงบัญญัติไว้ว่า เมื่อบุคคล ๗ จำพวกส่งทูตมา ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อไม่ส่งทูตมา จะไปไม่ได้ สำหรับ สหธรรมิกทั้ง ๕ แม้ไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อ สหธรรมิกทั้ง ๕ นั้น ส่งทูตมา อนึ่ง มารดาของเรานี้เป็นไข้ แต่มารดานั้นไม่ได้เป็น อุบาสิกา เราจะพึงปฏิบัติอย่างไรหนอ”ภิกษุทั้งหลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย แม้เมื่อบุคคล ๗ จำพวก คือ ภิกษุ ภิกษุณี สิกขมานา สามเณร สามเณรี มารดา และบิดา จะไม่ส่งทูตมา เราอนุญาต ให้ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อบุคคล ๗ จำพวกนั้นส่งทูตมา

ภิกษุทั้งหลาย เมื่อบุคคล ๗ จำพวกเหล่านี้ แม้มิได้ส่งทูตมา เราอนุญาตให้ไป ด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าวถึงเมื่อบุคคล ๗ จำพวกนั้น ส่งทูตมา แต่พึงกลับใน ๗ วัน

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ มารดาของภิกษุเป็นไข้ ถ้ามารดานั้นจะพึงส่งทูตไป ในสำนักของภิกษุผู้เป็นบุตรว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขอบุตรของดิฉันจงมา ดิฉันประสงค์ ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้มารดานั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำ ต้องกล่าวถึงเมื่อมารดานั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือจักพยาบาล” แต่พึงกลับ ใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ บิดาของภิกษุเป็นไข้ ถ้าบิดานั้นจะพึงส่งทูตไป ในสำนักของภิกษุผู้เป็นบุตรว่า “ผมเป็นไข้ ขอบุตรของผมจงมา ผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย แม้บิดานั้นจะไม่ส่งทูตมา ก็ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ ไม่จำต้องกล่าว ถึงเมื่อบิดานั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยตั้งใจว่า “เราจักแสวงหาคิลานภัต คิลานุปัฏฐากภัต หรือคิลานเภสัช จักถามอาการ หรือจักพยาบาล” แต่พึงกลับใน ๗ วัน

๑๑๒. ปหิเตเยว อนุชานนา อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ภาตา คิลาโน โหติ. โส เจ ภาตุโน สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉตุ เม ภาตา, อิจฺฉามิ ภาตุโน อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ภคินี คิลานา โหติ. สา เจ ภาตุโน สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลานา, อาคจฺฉตุ เม ภาตา, อิจฺฉามิ ภาตุโน อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ญาตโก คิลาโน โหติ. โส เจ ภิกฺขุสฺส สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉตุ ภทนฺโต, อิจฺฉามิ ภทนฺตสฺส อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ คติโก คิลาโน โหติ. โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย “อหํ หิ คิลาโน, อาคจฺฉนฺตุ ภทนฺตา, อิจฺฉามิ ภทนฺตานํ อาคตนฺ”ติ. คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต, น เตฺวว อปฺปหิเต, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพ.

เตน โข ปน สมเยน สํฆสฺส วิหาโร อุนฺทฺริยติ, อญฺญตเรน อุปาสเกน อรญฺเญ ภณฺฑํ เฉทาปิตํ โหติ. โส ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปาเหสิ “สเจ ภทนฺตา ตํ ภณฺฑํ อาวหาเปยฺยุํ, ทชฺชาหํ ตํ ภณฺฑนฺ”ติ. ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. อนุชานามิ ภิกฺขเว สํฆกรณีเยน คนฺตุํ, สตฺตาหํ สนฺนิวตฺโต กาตพฺโพติ. วสฺสาวาสภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

๑๑๒. ปหิตานุชานนา

ว่าด้วยทรงอนุญาตสัตตาหกรณียะเมื่อพี่ชายน้องชายเป็นต้นส่งทูตมา

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ พี่ชายน้องชายของภิกษุเป็นไข้ ถ้าพี่ชาย น้องชายนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุผู้เป็นพี่ชายน้องชายว่า “กระผมเป็นไข้ ขอพี่ชาย น้องชายของกระผมจงมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อพี่ชายน้องชาย นั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อพี่ชายน้องชายนั้นไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วัน

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ พี่สาวน้องสาวของภิกษุเป็นไข้ ถ้าพี่สาว น้องสาวนั้นจะพึงส่งทูตไปในสำนักของภิกษุผู้เป็นพี่ชายน้องชายว่า “ดิฉันเป็นไข้ ขอพี่ชาย น้องชายของดิฉันจงมา ดิฉันประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อพี่สาวน้องสาวนั้น ส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อพี่สาวน้องสาวนั้นไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ญาติของภิกษุเป็นไข้ ถ้าญาตินั้นจะพึงส่งทูตไป ในสำนักภิกษุว่า “กระผมเป็นไข้ ขอพระคุณเจ้าจงมา กระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อญาตินั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่เมื่อญาตินั้น ไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับใน ๗ วันภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ บุรุษผู้อาศัยอยู่กับภิกษุเป็นไข้ ถ้าบุรุษนั้น จะพึงส่งทูตไปในสำนักภิกษุว่า “กระผมเป็นไข้ ขออาราธนาพระคุณเจ้าทั้งหลายมากระผมประสงค์ให้มา” ภิกษุทั้งหลาย เมื่อบุรุษนั้นส่งทูตมา พึงไปด้วยสัตตาห กรณียะได้ แต่เมื่อบุรุษนั้นไม่ส่งทูตมา ไม่พึงไป (เมื่อไปด้วยสัตตาหกรณียะ) พึงกลับ ใน ๗ วัน

ทรงอนุญาตสัตตาหกรณียะเฉพาะกิจของสงฆ์

สมัยนั้น วิหารของสงฆ์หักพัง อุบาสกคนหนึ่งได้ตัดเครื่องทัพพสัมภาระทิ้งไว้ ในป่า อุบาสกนั้นได้ส่งทูตไปในสำนักภิกษุทั้งหลายว่า “ถ้าพระคุณเจ้าทั้งหลาย จะพึงขนเครื่องทัพพสัมภาระนั้นมาได้ กระผมขอถวายเครื่องทัพพสัมภาระนั้น”

ภิกษุทั้งหลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ไปด้วยสัตตาหกรณียะได้ แต่พึงกลับใน ๗ วัน”