สิกขาบทที่ ๙ เรื่องภิกษุณีหลายรูป เล่ม ๓

ที่ชื่อว่า โอวาท ได้แก่ ครุธรรม ๘

ที่ชื่อว่า ธรรมเป็นเหตุอยู่ร่วมกัน ได้แก่ กรรมที่พึงทำร่วมกัน อุทเทส ที่พึงสวดร่วมกัน ความเป็นผู้มีสิกขาเสมอกัน

พอทอดธุระว่าจักไม่ไปเพื่อรับโอวาทก็ดี เพื่อธรรมเป็นเหตุอยู่ร่วมกัน ก็ดี ต้องอาบัติปาจิตตีย์

อนาปัตติวาร

{๓๕๗} [๑๐๕๗] ภิกษุณีไม่ไปในเมื่อมีเหตุจำเป็น ๑ภิกษุณีแสวงหาแล้ว ไม่ได้ภิกษุณีเป็นเพื่อน ๑ ภิกษุณีอาพาธ ๑ ภิกษุณีมีอันตราย ๑ ภิกษุณีผู้ วิกลจริต ๑ ภิกษุณีผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุณีเหล่านี้ไม่ต้องอาบัติแล

จบ สิกขาบทที่ ๘

สิกขาบทที่ ๙

เรื่องภิกษุณีไม่ถามอุโบสถและไม่ขอโอวาท

{๓๕๘} [๑๐๕๘] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหาร เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ภิกษุณีทั้งหลายไม่ถามอุโบสถก็มี ไม่ขอโอวาทก็มี ภิกษุทั้งหลายพากันเพ่ง โทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนภิกษุณีทั้งหลายจึงได้ไม่ถามอุโบสถและ ไม่ขอโอวาทเล่า” ...

ทรงประชุมสงฆ์สอบถามแล้วบัญญัติสิกขาบท

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสอบถามภิกษุทั้งหลายว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ทราบมาว่าภิกษุณีทั้งหลายไม่ถามอุโบสถและไม่ขอโอวาท จริงหรือ”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า”

พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าทรงตำหนิว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ไฉน ภิกษุณีทั้งหลายจึงได้ไม่ถามอุโบสถและไม่ขอโอวาทเล่าการกระทำของ ภิกษุณีเหล่านั้นนั่นไม่เป็นไปเพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใส ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลายก็แลภิกษุณีทั้งหลายจงยกสิกขาบทนี้ขึ้นแสดง อย่างนี้ว่า

พระพุทธบัญญัติ

[๑๐๕๙] อนึ่ง ทุก ๆ ระยะกึ่งเดือน ภิกษุณีพึงหวังเฉพาะธรรม ๒ ประการจากภิกษุสงฆ์ คือ การถามอุโบสถ๑ การเข้าไปขอโอวาท๑ เมื่อ ฝ่า!)นธรรม ๒ ประการนั้น เป็นปาจิตตีย์

สิกขาบทวิภังค์

{๓๕๙} [๑๐๖๐] คำว่า ทุก ๆ ระยะกึ่งเดือน คือ ทุก ๆ วันที่มีอุโบสถ

ที่ชื่อว่า อุโบสถ ได้แก่ อุโบสถ ๒ อย่าง คือ อุโบสถวัน ๑๔ ค่ำ และ อุโบสถวัน ๑๕ ค่ำ

ที่ชื่อว่า โอวาท ได้แก่ ครุธรรม ๘

พอทอดธุระว่าจักไม่ถามอุโบสถก็ดี จักไม่ขอโอวาทก็ดี ต้องอาบัติ ปาจิตตีย์

อนาปัตติวาร

{๓๖๐} [๑๐๖๑] ภิกษุณีไม่ถามและไม่ขอในเมื่อมีเหตุจำเป็น ๑ ภิกษุณี แสวงหาแล้วแต่ไม่ได้ภิกษุณีเป็นเพื่อน ๑ ภิกษุณีอาพาธ ๑ ภิกษุณีผู้มี อันตราย ๑ ภิกษุณีผู้วิกลจริต ๑ ภิกษุณีผู้เป็นต้นบัญญัติ ๑ ภิกษุณีเหล่านี้ ไม่ต้องอาบัติแล

จบ สิกขาบทที่ ๙

สิกขาบทที่ ๑๐

เรื่องภิกษุณีให้บุรุษบ่งฝีในร่มผ้า

{๓๖๑} [๑๐๖๒] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหาร เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล ภิกษุณีรูปหนึ่งอยู่กันสองต่อสองอับบุรุษ ให้บ่งฝีที่เกิดในร่มผ้า จึงบุรุษนั้น ได้พยายามที่จะลวนลามภิกษุณีรูปนั้นนางได้ส่งเสียงร้องขึ้นภิกษุณี ทั้งหลายได้พากันวิ่งเข้าไปถามภิกษุณีนั้นว่า“แม่เจ้าได้ส่งเสียงร้องเรื่อง อะไร,, ภิกษุณีนั้นจึงได้เล่าเรื่องนั้นแก่เหล่าภิกษุณีบรรดาภิกษุณีผู้มักน้อย ... ต่างพากันเพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า “ไฉนภิกษุณีจึงได้อยู่กันสองต่อสองกับบุรุษ ให้บ่งฝีที่เกิดในร่มผ้าเล่า,,...

ทรงประชุมสงฆ์สอบถามแล้วบัญญัติสิกขาบท

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสอบถามภิกษุทั้งหลายว่า“ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลายทราบมาว่าภิกษุณีอยู่กันสองต่อสองกับบุรุษ ให้บ่งฝีที่เกิดใน ร่มผ้า จริงหรือ”

ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า “จริง พระพุทธเจ้าข้า”