เรื่องพระสาฬหเถระปริวิตก เล่ม ๗

ครั้งนั้น พวกพระวัชชีบุตรชาวเมืองเวสาลีจึงจัดแจงสมณบริขาร เป็นอันมาก คือ บาตรบ้าง จีวรบ้าง ผ้าปูนั่งบ้าง กล่องเข็มบ้าง ผ้า กายพันธ์บ้าง ผ้ากรองน้ำบ้าง ธมกรกบ้าง แล้วขนสมณบริขารนั้นโดย สารเรือไปยังสหชาตินคร ขึ้นจากเรือแล้วพักผ่อน ฉันภัตตาหารที่โคนไม้ แห่งหนึ่ง

ความปริวิตกของพระสาฬหเถระ

{๖๔๔} ครั้งนั้น ท่านพระสาฬหะหลีกเร้นอยู่ในที่สงัดเกิดความปริวิตกแห่ง จิตขึ้นอย่างนี้ว่า “ภิกษุพวกไหนหนอเป็นธรรมวาที คือ พวกปราจีนหรือ พวกเมืองปาฐา” เมื่อท่านกำลังพิจารณาธรรมและวินัย ได้คิดต่อไปว่า “ภิกษุพวกปราจีนเป็นอธรรมวาที ภิกษุพวกเมืองปาฐาเป็นธรรมวาที”

ขณะนั้น เทวดาผู้อยู่ในชั้นสุทธาวาสองค์หนึ่งทราบความปริวิตกแห่ง จิตของท่านพระสาฬหะด้วยจิตของตน ได้อันตรธานไปในเทวโลกชั้น สุทธาวาสมาปรากฏตรงหน้าท่านพระสาฬหะ เหมือนคนที่แข็งแรงเหยียด แขนที่คู้ออกหรือคู้แขนที่เหยียดเข้าฉะนั้น แล้วได้เรียนท่านพระสาฬหะว่า “ถูกแล้ว ชอบแล้ว ท่านพระสาฬหะ ภิกษุพวกปราจีนเป็นอธรรมวาที ภิกษุ พวกเมืองปาฐาเป็นธรรมวาที ถ้าเช่นนั้น ท่านจงดำรงอยู่ตามธรรมเถิด ขอรับ” พระสาฬหะกล่าวว่า “เทวดา เมื่อกาลก่อนและบัดนี้ อาตมา ดำรงอยู่ตามธรรมแล้ว ก็แต่ว่าอาตมายังทำความเห็นให้แจ่มแจ้งไม่ได้ก่อน ถ้ากระไร สงฆ์พึงสมมติอาตมาเข้าในอธิกรณ์นี้”

พระอุตตรเถระถูกชวนให้เข้าเป็นพวกพระวัชชีบุตร

{๖๔๕} [๔๕๔] ครั้งนั้น พวกพระวัชชีบุตรชาวพระนครเวสาลีถือสมณบริขาร นั้นเข้าไปหาท่านเรวตะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วเรียนว่า “ท่านขอรับ ขอพระ