เรื่องภิกษุตัดองค์กำเนิด เล่ม ๗

ขอสัตว์ไม่มีเท้าอย่าได้เบียดเบียนเราเลย ขอสัตว์

สองเท้าอย่าได้เบียดเบียนเราเลย ขอสัตว์สี่เท้าอย่าได้

เบียดเบียนเราเลย ขอสัตว์มีเท้ามากอย่าได้เบียดเบียน

เราเลย

ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายที่มีลมปราณที่เกิดมาแล้ว

ทั้งหมด จงได้พบเห็นแต่ความเจริญเถิด ความชั่วช้า

อะไรอย่าได้มาถึงเลย

พระพุทธเจ้ามีพระคุณหาประมาณมิได้ พระธรรมมีคุณหาประมาณ มิได้ พระสงฆ์มีคุณหาประมาณมิได้ แต่สัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย คือ งู แมงป่อง ตะขาบ แมงมุม ตุ๊กแก หนูมีคุณประมาณ เราทำการรักษาดูแล ผู้คนแล้ว เราทำความป้องกันผู้คนแล้ว ขอเหล่าสัตว์ทั้งหลายจงหลีกไป เถิด เรานั้นนมัสการพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่ นมัสการพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้ง ๗ พระองค์อยู่”

พระพุทธบัญญัติห้ามภิกษุตัดองคชาต

{๒๘} สมัยต่อมา ภิกษุรูปหนึ่งถูกความกระสันบีบคั้น จึงได้ตัดองคชาต ของตนเสีย ภิกษุทั้งหลายจึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพ่ระภาคเจ้า พระ ผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โมฆบุรุษนั้นเมื่อมีสิ่งที่จะพึงตัดอย่างอื่นอยู่ ไพล่ไปตัดเสียอีกอย่างหนึ่ง ภิกษุไม่พึงตัดองคชาตของตน รูปใดตัด ต้อง อาบัติถุลลัจจัย”

เรื่องบาตรปุ่มไม้จันทน์

ครูทั้ง ๖อยากได้บาตรปุ่มไม้จันทร์

{๒๙} [๒๕๒] ก็โดยสมัยนั้นแล ปุ่มไม้จันทน์มีค่ามากเกิดมีขึ้นแก่เศรษฐี พระนครราชคฤห์ จึงเศรษฐีพระนครราชคฤห์ได้มีความคิดว่า “ถ้ากระไร เราควรให้กลึงบาตรด้วยปุ่มไม้จันทน์นี้ ส่วนที่กลึงเหลือเราจักเก็บไว้ใช้ และบาตรเราจักให้เป็นทานไป” {๓๐} หลังจากนั้น ท่านเศรษฐีพระนครราชคฤห์ ให้กลึงบาตรด้วยปุ่มไม้จันทน์นั้น แล้วใส่สาแหรกแขวนไว้ที่ปลายไม้ไผ่ ผูกต่อ ๆ กันขึ้นไป แล้วกล่าวอย่างนี้ว่า “สมณะหรือพราหมณ์ผู้ใดเป็น พระอรหันต์และมีฤทธิ์จงปลดบาตรที่เราให้แล้วลงมา”ขณะนั้น ปูรณกัสสปะเข้าไปหาท่านเศรษฐีพระนครราชคฤห์ถึงที่อยู่ ครั้นแล้วกล่าวว่า “ท่านคฤหบดี อาตมานี้แหละเป็นพระอรหันต์และมี ฤทธิ์ ขอท่านจงให้บาตรแก่อาตมาเถิด”

ท่านเศรษฐีตอบว่า “ท่านเจ้าข้า ถ้าพระคุณเจ้าเป็นพระอรหันต์และ มีฤทธิ์ ก็จงปลดบาตรที่ข้าพเจ้าให้แล้วนั้นแลลงมาเถิด”