๔. นันทนสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิโต โข นนฺทโน เทวปุตฺโต ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ:-

ปุจฺฉามิ ตํ โคตม ภูริปญฺญ

อนาวฏํ ภควโต ญาณทสฺสนํ

กถํวิธํ สีลวนฺตํ วทนฺติ

กถํวิธํ ปญฺญวนฺตํ วทนฺติ

กถํวิโธ (๑) ทุกฺขมติจฺจ อิริยติ

กถํวิธํ เทวตา ปูชยนฺตีติ.

โย สีลวา ปญฺญวา ภาวิตตฺโต

สมาหิโต ฌานรโต สตีมา

สพฺพสฺส โสกา วิคตา ปหีนา

ขีณาสโว อนฺติมเทหธารี.

ตถาวิธํ สีลวนฺตํ วทนฺติ

ตถาวิธํ ปญฺญวนฺตํ วทนฺติ

ตถาวิโธ ทุกฺขมติจฺจ อิริยติ

ตถาวิธํ เทวตา ปูชยนฺตีติ.

นันทนเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถาว่าข้าแต่พระโคดม ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน

ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ถึงญาณทัสสนะ

อันไม่มีสิ่งใดขวางกั้นของพระผู้มีพระภาค

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีศีล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทใดล่วงทุกข์ได้

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทใด

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลใดมีศีล มีปัญญา อบรมตนดีแล้ว

มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ

ละความเศร้าโศกได้หมดสิ้น สิ้นอาสวะแล้ว

เหลือไว้แต่ร่างกายในชาติสุดท้าย

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลประเภทนั้นว่า

เป็นผู้มีศีล เป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทนั้นล่วงทุกข์ได้แล้ว

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทนั้น

นันทนสูตรที่ ๔ จบ