๒. สักกสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ฯ

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่บนภูเขาคิชฌกูฏ เขตกรุงราชคฤห์ ฯ

อถ โข สกฺกนามโก ยกฺโข เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

สพฺพคนฺถปฺปหีนสฺส วิปฺปมุตฺตสฺส เต สโต

สมณสฺส น ตํ สาธุ ยทญฺญมนุสาสตีติ ๑ ฯ

ครั้งนั้นแล ยักษ์มีชื่อว่าสักกะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้กราบทูลด้วยคาถาว่า

"การสั่งสอนคนอื่นนั้น ไม่เหมาะแก่สมณะเช่นท่าน ผู้ละกิเลสได้ทั้งหมด ผู้พ้นจากไตรภพ"

เยน เกนจิ วณฺเณน สํวาโส สกฺก ชายติ

น ตํ อรหติ สปฺปญฺโญ มนสา อนุกมฺปิตุํ

มนสา เจ ปสนฺเนน ยทญฺญมนุสาสติ

น เตน โหติ สํยุตฺโต ยานุกมฺปา ๒ อนุทฺทยาติ ฯ

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า "ดูกรสักกะ ธรรมเครื่องอยู่ร่วมกัน ย่อมเกิดด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง คนมีปัญญาไม่ควรที่จะไหวตามเหตุนั้นด้วยใจถ้าคนมีใจผ่องใสแล้วสั่งสอนคนอื่นบุคคลนั้นย่อมไม่เป็นผู้พัวพันด้วยเหตุนั้น นอกจากจะอนุเคราะห์เอ็นดู" ฯ