๒. สักกสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข สกฺกนามโก ยกฺโข เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ “สพฺพคนฺถปฺปหีนสฺส วิปฺปมุตฺตสฺส เต สโต

สมณสฺส น ตํ สาธุ ยทญฺญมนุสาสสี”ติ.(๒)

เยน เกนจิ วณฺเณน สํวาโส สกฺก ชายติ

น ตํ อรหติ สปฺปญฺโญ มนสา อนุกมฺปิตุํ.

มนสา เจ ปสนฺเนน ยทญฺญมนุสาสติ

น เตน โหติ สํยุตฺโต ยานุกมฺปา (๓) อนุทฺทยาติ.

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่บนภูเขาคิชกูฏ เขตกรุงราชคฤห์

ครั้งนั้น สักกยักษ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้วได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่าการสั่งสอนคนอื่นนั้น ไม่เหมาะแก่สมณะเช่นท่าน

ผู้ละกิเลสเครื่องร้อยรัดได้หมดแล้ว ผู้พ้นวิเศษแล้ว

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

สักกะ ธรรมเครื่องอยู่ร่วมกัน

ย่อมเกิดด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง

คนมีปัญญาไม่ควรทำใจหวั่นไหวไปตามเหตุนั้น

ถ้าคนมีใจผ่องใสแล้วสั่งสอนคนอื่น

บุคคลนั้นย่อมไม่เป็นผู้เกี่ยวข้องด้วยเหตุนั้น

นอกจากจะอนุเคราะห์เอ็นดู

สักกสูตรที่ ๒ จบ