๔. มณิภัททสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา มคเธสุ วิหรติ มณิมาฬเก (๑) เจติเย มณิภทฺทสฺส ยกฺขสฺส ภวเน. อถ โข มณิภทฺโท ยกฺโข เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สตีมโต สทา ภทฺทํ สติมา สุขเมธติ

สตีมโต สุเว เสยฺโย เวรา จ ปริมุจฺจตี”ติ.

สตีมโต สทา ภทฺทํ สติมา สุขเมธติ

สตีมโต สุเว เสยฺโย เวรา น ปริมุจฺจติ.

ยสฺส สพฺพมโหรตฺตํ อหึสาย รโต มโน

เมตฺตํโส สพฺพภูเตสุ เวรนฺตสฺส น เกนจีติ.

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ เจดีย์ชื่อมณิมาฬกะ อันเป็นภพของมณิภัททยักษ์ ในแคว้นมคธครั้งนั้น มณิภัททยักษ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าความเจริญย่อมมีแก่คนมีสติทุกเมื่อ

คนมีสติย่อมได้รับความสุข

ความดีย่อมมีแก่คนมีสติเป็นนิตย์

และคนมีสติย่อมหลุดพ้นจากเวร

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ความเจริญย่อมมีแก่คนมีสติทุกเมื่อ

คนมีสติย่อมได้รับความสุข

ความดีย่อมมีแก่คนมีสติเป็นนิตย์

แต่คนมีสติยังไม่หลุดพ้นจากเวร

ส่วนผู้ใดมีใจยินดีในความไม่เบียดเบียนตลอดทั้งวันและคืน

และเป็นผู้มีส่วนแห่งเมตตาในสรรพสัตว์

ผู้นั้นย่อมไม่มีเวรกับใคร ๆ

มณิภัททสูตรที่ ๔ จบ