๒. โสมาสูตร เล่ม ๑๕

ทางออกจากทุกข์ในโลกนี้มีอยู่ เราสัมผัสดีแล้วด้วยปัญญา ดูก่อนมารผู้มีใจบาปผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของบุคคลผู้ประมาทแล้ว ท่านไม่รู้จักทางนั้นดอก

กามทั้งหลายมีอุปมาดังหอกและหลาว เป็นฝีร้ายแห่งขันธ์ทั้งหลาย บัดนี้เราไม่ไยดีถึงความยินดีในกามที่ท่านกล่าวถึงนั้น

ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “อาฬวิกาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๒. โสมาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานโสมาภิกษุณี

{๕๒๕} [๑๖๓] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า โสมาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง{๕๒๖} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้โสมาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิจึงเข้าไปหาโสมาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะโสมาภิกษุณีด้วยคาถาว่า

ฐานะคือพระอรหัตซึ่งพวกฤๅษีจะพึงบรรลุถึงได้ คนอื่น ๆ ให้สำเร็จได้ยาก อันสตรีผู้มีปัญญาเพียง ๒ นิ้ว ไม่อาจจะบรรลุได้หรอก

{๕๒๗} ลำดับนั้น โสมาภิกษุณีได้มีความดำริว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ มากล่าวคาถาอยู่” ทันใดนั้น โสมาภิกษุณีได้ฉุกคิดขึ้นว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป ต้องการจะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้เราเคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา” ครั้นโสมาภิกษุณีทราบว่านี่คือมารผู้มีใจบาป จึงได้กล่าวกะมารผู้มีใจบาปนั้นด้วยคาถาว่า

ความเป็นสตรีจะทำอะไรได้ ในเมื่อจิตตั้งมั่นดีแล้ว ในเมื่อญาณเป็นไปอยู่แก่ผู้เห็นแจ้งธรรมโดยถูกต้อง

ผู้ใดมีความคิดเห็นแน่นอนอย่างนี้ว่า ‘เราเป็นสตรี’ หรือว่า ‘เราเป็นบุรุษ’ หรือยังมีความเกาะเกี่ยวว่า ‘เรามีอยู่’ มารควรจะกล่าวกะผู้นั้นเถิด

ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “โสมาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๓. โคตมีสูตร

ว่าด้วยมารรังควานกีสาโคตมีภิกษุณี

{๕๒๘} [๑๖๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า กีสาโคตรมีภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง

{๕๒๙} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้กีสาโคตมีภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ