๔. วิชยาสูตร เล่ม ๑๕

๔. วิชยาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานวิชยาภิกษณี

{๕๓๑} [๑๖๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า วิชยาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวร เข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้นั่งพักกลางวันที่โคนไม้ต้นหนึ่ง

{๕๓๒} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้วิชยาภิกษุณีเกิดความกลัวความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาวิชยาภิกษุณีถึงที่นั่งพัก ครั้นแล้วได้กล่าวกะวิชยาภิกษุณีด้วยคาถาว่า

เธอยังเป็นสาวมีรูปงาม และฉันเองก็ยังหนุ่มยังแน่น มาเถิดน้องนาง เรามาร่วมอภิรมย์ด้วยดนตรีเครื่อง ๕ กันเถิด

{๕๓๓} ลำดับนั้น วิชยาภิกษุณีได้มีความดำริว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ มากล่าวคาถาอยู่” ทันใดนั้น วิชยาภิกษุณีได้ฉุกคิดขึ้นว่า “นี่คือมารผู้มีใจบาป ต้องการจะให้เราเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้เราเคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา” ครั้นวิชยาภิกษุณีทราบว่านี่คือมารผู้มีใจบาป จึงได้กล่าวกะมารผู้มีใจบาปนั้นด้วยคาถาว่า

ดูก่อนมาร รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ อันน่ารื่นรมย์ใจ เราขอมอบให้ท่านผู้เดียว เพราะเราไม่ต้องการมัน

เราอึดอัดระอาด้วยกายเน่าซึ่งมีแต่จะแตกทำลายเปื่อยพังไปนี้อยู่ กามตัณหาเราถอนได้แล้ว

ความมืดในรูปภพที่สัตว์ทั้งหลายเข้าถึง ในอรูปภพที่สัตว์ทั้งหลายดำรงอยู่ และในสมาบัติอันสงบทั้งปวง เราก็กำจัดได้หมดแล้ว

ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปรู้ว่า “วิชยาภิกษุณีรู้จักเรา’ จึงเป็นทุกข์ เสียใจ ได้อันตรธานไปในที่นั้นนั่นเอง

๕. อุปปลวัณณาสูตร

ว่าด้วยมารรังควานอุบลวรรณาภิกษุณี

{๕๓๔} [๑๖๖] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ครั้งนั้นแลเป็นเวลาเช้า อุบลวรรณาภิกษุณีครองอันตรวาสกแล้วถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี เที่ยวบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากบิณฑบาตภายหลังฉันภัตตาหารแล้ว เข้าไปยังป่าอันธวันเพื่อพักผ่อนกลางวัน ครั้นถึงป่าอันธวันแล้วได้ยืนอยู่ที่โคนต้นสาละซึ่งมีดอกบานสะพรั่งต้นหนึ่ง{๕๓๕} ลำดับนั้น มารผู้มีใจบาปต้องการจะให้อุบลวรรณาภิกษุณีเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และต้องการจะให้ออกจากสมาธิ จึงเข้าไปหาอุบลวรรณาภิกษุณีถึงที่ยืนอยู่ ครั้นแล้วได้กล่าวกะอุบลวรรณาภิกษุณีด้วยคาถาว่า

ดูก่อนภิกษุณี ท่านคนเดียวเข้ามาที่ต้นสาละซี่งมีดอกบานสะพรั่งตลอดยอด แล้วยืนอยู่ที่โคนต้นสาละนั้น ก็ฉวีวรรณของท่าน ไม่เป็นที่สองรองใคร คนทั้งหลายเช่นท่านที่จะมาในที่นี้ก็พึงมี ท่านกลัวความพาลของพวกนักเลงหรือ