๓. กามสูตร ที่ ๑ เล่ม ๒๕

พระบาลีสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อุทาน

พระอริยบุคคลตัดกิเลสสวัฏฏะและกรรมวัฏฏะได้

แล้วจึงบรรลุถึงนิพพานที่ปราศจากตัณหา กระแสแห่ง

ตัณหาที่พระอริยบุคคลให้เหือดแห้งไปด้วยอรหัตมรรค

แล้วย่อมไหลไปอีกไม่ได้ วัฏฏะที่ท่านตัดได้แล้วย่อมไม่

หมุนวนได้อีก นี่แหละเป็นที่สิ้นสุดแห่งวัฏฏทุกข์

๓. ปฐมสัตตสูตร

ว่าด้วยเหล่าสัตว์ผู้ติดข้อง สูตรที่ ๑

{๑๔๙} [๖๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล พวกมนุษย์ในพระนครสาวัตถีส่วนมากเป็นผู้ติดข้อง กำหนัด ยินดี รักใคร่ หมกหมุ่น พัวพัน มัวเมาอยู่ในวัตถุกามกันจนเกินขอบเขตครั้งนั้นเป็นเวลาเช้า ภิกษุเป็นจำนวนมากครองอันตรวาสกแล้ว ถือบาตรจีวรเข้าไปบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี กลับจากเที่ยวบิณฑบาตหลังฉันภัตตาหารแล้ว ชวนกันเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอประทานพระวโรกาส พวกมนุษย์ในพระนครสาวัตถีส่วนมากเป็นผู้ติดข้อง กำหนัด ยินดี รักใคร่ หมกหมุ่น พัวพัน มัวเมาอยู่ในวัตถุกามกันจนเกินขอบเขต พระพุทธเจ้าข้า”

๗. จูฬวรรค ๔. ทุติยสัตตสูตร

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งพระอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

เหล่าสัตว์ติดข้องอยู่ในกามทั้งหลาย ถูกเครื่องข้อง

คือกามคล้องไว้ มองไม่เห็นโทษในสังโยชน์ เหล่าสัตว์

ผู้ติดข้องอยู่ในเครื่องข้องคือสังโยชน์จะข้ามห้วงน้ำที่

กว้างใหญ่ ไปไม่ได้เลย

๔. ทุติยสัตตสูตร

ว่าด้วยเหล่าสัตว์ผู้ติดข้อง สูตรที่ ๒

{๑๕๐} [๖๔] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็ครั้งนั้นแล พวกมนุษย์ ในพระนครสาวัตถีส่วนมากเป็นผู้ติดข้อง กำหนัด ยินดี รักใคร่ หมกมุ่น พัวพัน มืดมน มัวเมาอยู่ในวัตถุกามกันจนเกินขอบเขตครั้งนั้นเป็นเวลาเช้า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงครองอันตรวาสกแล้ว ทรงถือบาตรจีวรเสด็จเข้าไปบิณฑบาตในพระนครสาวัตถี ก็ได้ทอดพระเนตร เห็นชาวพระนครสาวัตถีส่วนมากเป็นผู้ติดข้องกำหนัด ยินดี รักใคร่ หมกมุ่น พัวพัน มืดมน มัวเมาอยู่ในวัตถุกามกันอย่างนั้น