๒. ภัททิยสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๕

๒ เอวมฺเม สุตํ ฯ เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม ฯ เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา สารีปุตฺโต อายสฺมนฺตํ ลกุณฺฐกภทฺทิยํ เสกฺโขติ ๒ มญฺญมาโน ภิยฺโยโส มตฺตาย อเนกปริยาเยน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ ฯ อทฺทสา โข ภควา อายสฺมนฺตํ สารีปุตฺตํ อายสฺมนฺตํ ลกุณฺฐกภทฺทิยํ เสกฺโขติ ๓ มญฺญมานํ ภิยฺโยโส มตฺตาย อเนกปริยาเยน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสนฺตํ สมาทเปนฺตํ สมุตฺเตเชนฺตํ สมฺปหํเสนฺตํ ฯ อถ โข ภควา เอตมตฺถํ วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ อุทานํ อุทาเนสิ

อจฺฉิชฺชิ ๑ วฏฺฏํ พฺยาคา ๒ นิราสํ

วิสุกฺขา สริตา น สนฺทติ

ฉินฺนํ วฏฺฏํ น วตฺตติ

เอเสวนฺโต ทุกฺขสฺสาติ ฯ ทุติยํ ฯ

๑ ยุ. อโธ จ ฯ ๒ ม. เสกฺขํ ฯ ยุ. เสโขติ มญฺญมานํ ฯ ๓ โป. เสกฺขมญฺญมานํ ฯ

ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถปิณฑิกเศรษฐี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ท่านพระสารีบุตรสำคัญท่านพระลกุณฐกภัททิยะว่าเป็นพระเสขะ จึงชี้แจงให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริง ด้วยธรรมีกถา โดยอเนกปริยาย ยิ่งกว่าประมาณพระผู้มีพระภาคได้ทรงเห็นท่านพระสารีบุตรสำคัญท่านพระลกุณฐกภัททิยะว่า เป็นพระเสขะ ชี้แจงให้เห็นแจ้ง ให้สมาทาน ให้อาจหาญ ให้ร่าเริง ด้วยธรรมีกถาโดยอเนกปริยาย ยิ่งกว่าประมาณ ฯ

ลำดับนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนี้แล้ว ทรงเปล่งอุทานนี้ในเวลานั้นว่า

บุคคลตัดวัฏฏะได้แล้ว บรรลุถึงนิพพานอันเป็นสถานที่ไม่มีตัณหา ตัณหา

ที่บุคคลให้เหือดแห้งแล้วย่อมไม่ไหลไป วัฏฏะที่บุคคลตัดได้แล้ว

ย่อมไม่เป็นไป นี้แลเป็นที่สุดแห่งทุกข์ ฯ

จบสูตรที่ ๒