๘. อัมพวิมาน เล่ม ๒๖

ทิพฺพนฺเต อมฺพวนํ รมฺมํ ปาสาเทตฺถ มหลฺลโก

นานาตูริยสงฺฆุฏฺโฐ อจฺฉราคณโฆสิโต.

สวนมะม่วงทิพย์ของเธอ น่ารื่นรมย์ ในสวนนี้มีปราสาทกว้างใหญ่

กึกก้องไปด้วยเสียงดนตรีต่าง ๆ เหล่าเทพอัปสรก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

ปทีโป เจตฺถ ชลติ นิจฺจํ โสวณฺณโย มหา

ทุสฺสผเลหิ รุกฺเขหิ สมนฺตา ปริวาริโต.

ปราสาทของเธอนี้มีประทีปทองดวงใหญ่สว่างไสวอยู่เป็นนิตย์

แวดล้อมโดยรอบด้วยต้นมะม่วงที่มีผลเป็นผ้า

เกน เตตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

[๗๘๕-๗๘๖] เพราะบุญอะไรเธอจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

สา เทวตา อตฺตมนา ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพธิดานั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

ปุริมาย ชาติยา มนุสฺสโลเก

วิหารํ สํฆสฺส กาเรสึ

อมฺเพหิ ปริวาริตํ.

ชาติก่อนดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ในมนุษยโลก

ดิฉันได้สร้างวิหารแวดล้อมด้วยต้นมะม่วงถวายสงฆ์

ปริโยสิเต วิหาเร กาเรนฺเต นิฏฺฐิเต มเห

อมฺเพหิ อจฺฉาทยิตฺวาน (๑) กตฺวา ทุสฺสมเย ผเล.

เมื่อให้สร้างวิหารสำเร็จเรียบร้อยแล้ว จะทำการฉลอง

จึงใช้ผ้าประดับต้นมะม่วงทั้งหลายแล้ว แต่งให้เป็นผลมะม่วง

ปทีปํ ตตฺถ ชาเลตฺวา โภชยิตฺวา คณุตฺตมํ

นิยฺยาเทสึ ตํ สํฆสฺส ปสนฺนา สเกหิ (๑) ปาณิหิ.

ดิฉันเลื่อมใสตามประทีปไว้ที่ต้นมะม่วงเหล่านั้น

นิมนต์หมู่สาวกของพระผู้มีพระภาคซึ่งเป็นหมู่ที่สูงสุดให้ฉันแล้ว

ได้มอบถวายวิหารนั้นแด่สงฆ์ด้วยมือทั้งสองของตน

เตน เม อมฺพวนํ รมฺมํ ปาสาเทตฺถ มหลฺลโก

นานาตูริยสงฺฆุฏฺโฐ อจฺฉราคณโฆสิโต.

เพราะบุญนั้นดิฉันจึงมีสวนมะม่วงที่น่ารื่นรมย์

ในสวนนี้มีปราสาทกว้างใหญ่

กึกก้องไปด้วยเสียงดนตรีต่าง ๆ เหล่าเทพอัปสรก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

ปทีโป เจตฺถ ชลติ นิจฺจํ โสวณฺณโย มหา

ทุสฺสผเลหิ รุกฺเขหิ สมนฺตา ปริวาริโต.

ปราสาทของดิฉันนี้มีประทีปทองดวงใหญ่สว่างไสวอยู่เป็นนิตย์

แวดล้อมโดยรอบด้วยต้นมะม่วงที่มีผลเป็นผ้า

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

อมฺพวิมานํ อฏฺฐมํ.

[๗๙๓-๗๙๔] เพราะบุญนั้นดิฉันจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

อัมพวิมานที่ ๘ จบ